Ηπατική Διστομίαση (Κλαπάτσα) στα πρόβατα: συμπτώματα, διάγνωση και αντιμετώπιση

Η ηπατική διστομίαση, γνωστή στους κτηνοτρόφους και ως κλαπάτσα, είναι μια σημαντική παρασιτική νόσος των προβάτων που προκαλείται κυρίως από το τρηματώδες παράσιτο Fasciola hepatica.

Το παράσιτο προσβάλλει το ήπαρ και τους χοληφόρους πόρους. Ανάλογα με τον αριθμό και το στάδιο των παρασίτων, η νόσος μπορεί να εμφανιστεί απότομα και σοβαρά ή να εξελιχθεί πιο αργά, προκαλώντας αναιμία, απώλεια σωματικής κατάστασης, μειωμένη παραγωγικότητα και υπογνάθιο οίδημα.

Με λίγα λόγια
Η κλαπάτσα συνδέεται στενά με βοσκοτόπια όπου υπάρχουν κατάλληλες υγρές συνθήκες για τον ενδιάμεσο ξενιστή του παρασίτου, ένα μικρό σαλιγκάρι. Τα πρόβατα μολύνονται κατά τη βόσκηση. Η σωστή αντιμετώπιση απαιτεί διάγνωση και γνώση του σταδίου της λοίμωξης — όχι απλώς επαναλαμβανόμενες αποπαρασιτώσεις.

Τι είναι η ηπατική διστομίαση;

Η Fasciola hepatica είναι ένας πλατύς παρασιτικός σκώληκας που, όταν ενηλικιωθεί, εγκαθίσταται κυρίως στους χοληφόρους πόρους του ήπατος.

Πριν φτάσει όμως εκεί, τα νεαρά παράσιτα μεταναστεύουν μέσα από τον ηπατικό ιστό. Αυτή η μετακίνηση μπορεί να προκαλέσει αιμορραγία και σημαντική καταστροφή του ήπατος.

Έτσι, η νόσος δεν είναι ίδια σε όλα τα ζώα. Μεγάλη σημασία έχει αν στο πρόβατο υπάρχουν κυρίως:

• νεαρά μεταναστευτικά παράσιτα,
• ενήλικα παράσιτα στους χοληφόρους πόρους,
• ή διαφορετικά στάδια ταυτόχρονα.

Για τη συνολική εικόνα των παρασιτώσεων μπορείτε να δείτε και τον οδηγό για τα παράσιτα των προβάτων.

Πώς μολύνονται τα πρόβατα;

Ο κύκλος ζωής της Fasciola hepatica είναι πιο σύνθετος από εκείνον πολλών εντερικών παρασίτων, επειδή χρειάζεται έναν ενδιάμεσο ξενιστή: ένα κατάλληλο υδρόβιο ή αμφίβιο σαλιγκάρι.

Απλουστευμένα, ο κύκλος εξελίσσεται ως εξής:

1. Τα ενήλικα παράσιτα παράγουν αυγά στους χοληφόρους πόρους.
2. Τα αυγά φτάνουν στο έντερο μέσω της χολής και αποβάλλονται με τα κόπρανα.
3. Σε κατάλληλες υγρές συνθήκες συνεχίζεται η ανάπτυξή τους στο περιβάλλον.
4. Το παράσιτο μολύνει κατάλληλο σαλιγκάρι και πολλαπλασιάζεται μέσα σε αυτό.
5. Στη συνέχεια εγκαταλείπει το σαλιγκάρι και σχηματίζει μολυσματικές κύστεις πάνω στη βλάστηση ή σε άλλες υγρές επιφάνειες.
6. Το πρόβατο καταπίνει αυτές τις μολυσματικές μορφές κατά τη βόσκηση.
7. Τα νεαρά παράσιτα διαπερνούν το έντερο, φτάνουν στο ήπαρ και τελικά εγκαθίστανται στους χοληφόρους πόρους.

Γιατί τα υγρά βοσκοτόπια έχουν τόση σημασία;

Η ανάπτυξη του ενδιάμεσου ξενιστή και του παρασίτου ευνοείται από κατάλληλες συνθήκες υγρασίας.

Γι' αυτό μεγαλύτερη προσοχή χρειάζονται περιοχές με:

• μόνιμα ή εποχικά υγρά σημεία,
• κακή αποστράγγιση,
• νεροκρατήματα,
• τάφρους και αυλάκια,
• πηγές και μικρά ρέματα,
• λασπώδεις περιοχές γύρω από νερό,
• και γενικά ενδιαιτήματα κατάλληλα για τους ενδιάμεσους ξενιστές.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε υγρό λιβάδι έχει απαραίτητα Fasciola hepatica. Για να ολοκληρωθεί ο κύκλος χρειάζεται να υπάρχουν οι κατάλληλοι ξενιστές και οι κατάλληλες περιβαλλοντικές συνθήκες.

Τι συμβαίνει μέσα στο πρόβατο;

Μετά την κατάποση των μολυσματικών μορφών, τα νεαρά παράσιτα απελευθερώνονται στο πεπτικό σύστημα, διαπερνούν το εντερικό τοίχωμα και μεταναστεύουν προς το ήπαρ.

Η μετακίνησή τους μέσα στον ηπατικό ιστό μπορεί να προκαλέσει:

• τραυματισμό και καταστροφή ηπατικού ιστού,
• αιμορραγία,
• φλεγμονή,
• και, σε βαριές προσβολές, σοβαρή οξεία νόσο.

Αργότερα, τα παράσιτα φτάνουν στους χοληφόρους πόρους, όπου ωριμάζουν. Η μακροχρόνια παρουσία ενηλίκων παρασίτων προκαλεί διαφορετικού τύπου βλάβες και συνδέεται περισσότερο με τη χρόνια μορφή της νόσου.

Οξεία και χρόνια κλαπάτσα δεν είναι το ίδιο

Οξεία ηπατική διστομίαση

Η οξεία μορφή μπορεί να εμφανιστεί όταν ένα πρόβατο καταπιεί μεγάλο αριθμό μολυσματικών μορφών σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα.

Πολλά νεαρά παράσιτα μεταναστεύουν ταυτόχρονα μέσα στο ήπαρ προκαλώντας εκτεταμένες βλάβες και αιμορραγία.

Μπορεί να παρατηρηθούν:

• αιφνίδια κατάπτωση,
• έντονη αδυναμία,
• ωχροί βλεννογόνοι,
• κοιλιακός πόνος ή δυσφορία,
• δύσπνοια ή ταχύπνοια σε βαριά περιστατικά,
• και αιφνίδιοι θάνατοι.

Το ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι στην οξεία μορφή μπορεί να υπάρχουν σοβαρές βλάβες πριν τα παράσιτα ενηλικιωθούν και αρχίσουν να παράγουν αυγά.

Χρόνια ηπατική διστομίαση

Στη χρόνια μορφή κυριαρχούν περισσότερο τα ενήλικα παράσιτα στους χοληφόρους πόρους.

Τα ζώα μπορεί να παρουσιάζουν:

• προοδευτική απώλεια βάρους,
• κακή σωματική κατάσταση,
• αναιμία και ωχρότητα των βλεννογόνων,
• μειωμένη όρεξη,
• μειωμένη ανάπτυξη,
• πτώση της παραγωγικότητας,
• και χαρακτηριστικό υπογνάθιο οίδημα σε ορισμένες περιπτώσεις.

Το υπογνάθιο οίδημα σημαίνει κλαπάτσα;

Όχι απαραίτητα.

Το χαρακτηριστικό πρήξιμο κάτω από τη γνάθο μπορεί να εμφανιστεί σε σοβαρή χρόνια ηπατική διστομίαση, αλλά δεν είναι αποκλειστικό εύρημα της Fasciola hepatica.

Παρόμοια εικόνα μπορεί να παρατηρηθεί και σε άλλες καταστάσεις που προκαλούν σοβαρή απώλεια πρωτεΐνης ή αναιμία, όπως έντονες γαστρεντερικές παρασιτώσεις.

Για παράδειγμα, το Haemonchus contortus μπορεί επίσης να προκαλέσει αναιμία και υπογνάθιο οίδημα.

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Η διάγνωση πρέπει να συνδυάζει το ιστορικό της εκτροφής, την κλινική εικόνα, την εποχή, τον τύπο των βοσκοτόπων και τις κατάλληλες εργαστηριακές εξετάσεις.

Μπορούν να χρησιμοποιηθούν, ανάλογα με την περίπτωση:

• παρασιτολογική εξέταση κοπράνων για αυγά Fasciola,
• εξετάσεις για αντιγόνα του παρασίτου στα κόπρανα,
• ορολογικές εξετάσεις για αντισώματα,
• αιματολογικές και βιοχημικές εξετάσεις,
• και ευρήματα από νεκροψία ή σφαγείο.

Αρκεί η εξέταση κοπράνων;

Όχι σε όλες τις περιπτώσεις.

Η ανίχνευση χαρακτηριστικών αυγών στα κόπρανα αποτελεί σημαντικό διαγνωστικό εργαλείο όταν υπάρχουν ώριμα παράσιτα.

Στην πρώιμη όμως λοίμωξη, τα νεαρά παράσιτα μπορεί να προκαλούν ήδη σοβαρή βλάβη στο ήπαρ χωρίς να έχουν ωριμάσει αρκετά ώστε να παράγουν αυγά.

Σημαντικό: Μια αρνητική εξέταση κοπράνων δεν αποκλείει από μόνη της την πρώιμη ή οξεία ηπατική διστομίαση. Η εξέταση πρέπει να ερμηνεύεται μαζί με το ιστορικό, τα συμπτώματα και τον χρόνο πιθανής μόλυνσης.

Τι πρέπει να κάνει ο κτηνοτρόφος όταν υποψιάζεται κλαπάτσα;

1. Επικοινωνήστε με τον κτηνίατρο όταν υπάρχουν σοβαρή αδυναμία, αναιμία, απότομη απώλεια κατάστασης ή ανεξήγητοι θάνατοι.
2. Ελέγξτε περισσότερα ζώα και όχι μόνο το πρόβατο που εμφανίζει έντονα συμπτώματα.
3. Εξετάστε το ιστορικό βόσκησης. Υπήρξε πρόσβαση σε υγρά ή λασπώδη σημεία;
4. Καταγράψτε τις προηγούμενες θεραπείες και το αποτέλεσμα που είχαν.
5. Χρησιμοποιήστε κατάλληλη εργαστηριακή διάγνωση όταν αυτό απαιτείται.
6. Μην επαναλαμβάνετε αυθαίρετα το ίδιο φάρμακο όταν το πρόβλημα επιμένει.

Πώς αντιμετωπίζεται;

Υπάρχουν κτηνιατρικά φάρμακα με δράση κατά της Fasciola hepatica, αλλά δεν είναι όλα αποτελεσματικά απέναντι σε όλα τα στάδια του παρασίτου.

Αυτό είναι κρίσιμο.

Στην οξεία νόσο μπορεί να υπάρχουν κυρίως νεαρά παράσιτα που μεταναστεύουν στο ήπαρ, ενώ στη χρόνια νόσο μπορεί να κυριαρχούν ενήλικα παράσιτα στους χοληφόρους πόρους.

Επομένως, η επιλογή θεραπείας πρέπει να λαμβάνει υπόψη:

• το πιθανό στάδιο της λοίμωξης,
• το συγκεκριμένο εγκεκριμένο κτηνιατρικό προϊόν,
• το είδος και την ηλικία των ζώων,
• το πραγματικό σωματικό βάρος,
• την προηγούμενη χρήση ανθελμινθικών στην εκτροφή,
• την αποτελεσματικότητα προηγούμενων θεραπειών,
• και τους χρόνους αναμονής για γάλα και κρέας.

Γιατί η triclabendazole έχει ιδιαίτερη σημασία;

Η triclabendazole έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως για την ηπατική διστομίαση επειδή διαθέτει δράση απέναντι τόσο σε ανώριμα όσο και σε ενήλικα στάδια της Fasciola hepatica.

Αυτή ακριβώς η ιδιότητα την έκανε ιδιαίτερα σημαντική για τον έλεγχο της νόσου.

Όμως η μακροχρόνια και εκτεταμένη χρήση της έχει συνοδευτεί διεθνώς από αναφορές μειωμένης αποτελεσματικότητας και ανθεκτικότητας.

Αν μια θεραπεία αποτύχει, σημαίνει ανθεκτικότητα;

Όχι απαραίτητα.

Η παρουσία παρασίτων ή συμπτωμάτων μετά τη θεραπεία μπορεί να οφείλεται σε:

• λανθασμένη διάγνωση,
• χρήση προϊόντος που δεν είναι αποτελεσματικό στο συγκεκριμένο στάδιο του παρασίτου,
• λανθασμένο υπολογισμό του βάρους ή ανεπαρκή χορήγηση,
• πρόβλημα στον τρόπο εφαρμογής,
• νέα μόλυνση μετά τη θεραπεία,
• μεγάλη συνεχιζόμενη έκθεση σε μολυσμένο βοσκότοπο,
• ή πραγματική μειωμένη ευαισθησία/ανθεκτικότητα.

Για αυτό η υποψία ανθεκτικότητας χρειάζεται διερεύνηση και δεν πρέπει να οδηγεί απλώς σε διαδοχικές αυθαίρετες αλλαγές φαρμάκων.

Γιατί δεν είναι σωστό το «αλλάζω φάρμακο κάθε φορά»;

Η εναλλαγή δραστικών ουσιών χωρίς διάγνωση και χωρίς γνώση της αποτελεσματικότητας δεν αποτελεί από μόνη της στρατηγική ελέγχου της ανθεκτικότητας.

Διαφορετικά φασκιολοκτόνα έχουν διαφορετική αποτελεσματικότητα απέναντι στα διάφορα στάδια της Fasciola hepatica. Επομένως, η επιλογή πρέπει να έχει συγκεκριμένο στόχο.

Το ζητούμενο είναι:

• να γνωρίζουμε τι προσπαθούμε να θεραπεύσουμε,
• να χρησιμοποιούμε κατάλληλο εγκεκριμένο προϊόν,
• να το χορηγούμε σωστά,
• και να ελέγχουμε αν η θεραπεία είχε το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Η αντιμετώπιση δεν τελειώνει στο φάρμακο

Ακόμη και μια αποτελεσματική θεραπεία δεν εμποδίζει ένα πρόβατο να ξαναμολυνθεί όταν συνεχίζει να βόσκει σε περιοχή υψηλού κινδύνου.

Γι' αυτό ο σύγχρονος έλεγχος της ηπατικής διστομίασης συνδυάζει τη θεραπεία με τη διαχείριση της έκθεσης.

Χαρτογραφήστε τα σημεία κινδύνου

Εντοπίστε τα σημεία του βοσκοτόπου που παραμένουν υγρά ή λασπώδη και τις περιοχές γύρω από πηγές, αυλάκια, τάφρους και νεροκρατήματα.

Περιορίστε την έκθεση όπου είναι πρακτικά δυνατό

Η περίφραξη ή η αποφυγή συγκεκριμένων μικρών περιοχών υψηλού κινδύνου μπορεί σε ορισμένες εκτροφές να μειώσει σημαντικά την έκθεση χωρίς να χρειάζεται να εγκαταλειφθεί ολόκληρος ο βοσκότοπος.

Βελτιώστε την αποστράγγιση όπου επιτρέπεται και είναι εφικτό

Η διαχείριση μόνιμα υγρών σημείων μπορεί να περιορίσει τα κατάλληλα ενδιαιτήματα των ενδιάμεσων ξενιστών. Κάθε παρέμβαση πρέπει φυσικά να είναι συμβατή με την περιβαλλοντική νομοθεσία και τις συνθήκες της περιοχής.

Χρησιμοποιήστε τα δεδομένα της εκτροφής

Αποτελέσματα εξετάσεων κοπράνων, ευρήματα από σφαγεία, προηγούμενα κρούσματα και αποτελέσματα θεραπειών μπορούν να βοηθήσουν να δημιουργηθεί ένα πραγματικό ιστορικό κινδύνου για την εκτροφή.

Πρακτικός έλεγχος σε 7 βήματα

1. Εντοπίστε τα βοσκοτόπια υψηλού κινδύνου, ιδιαίτερα τα μόνιμα υγρά σημεία.
2. Παρακολουθήστε τη σωματική κατάσταση και τους βλεννογόνους των ζώων.
3. Διερευνήστε ανεξήγητη αναιμία, απώλεια βάρους ή υπογνάθιο οίδημα.
4. Χρησιμοποιήστε κατάλληλες διαγνωστικές εξετάσεις και μην βασίζεστε μόνο σε μία αρνητική εξέταση κοπράνων όταν υπάρχει υποψία πρώιμης νόσου.
5. Καταγράφετε κάθε θεραπεία: προϊόν, ημερομηνία, ομάδα ζώων και αποτέλεσμα.
6. Ελέγχετε την αποτελεσματικότητα όταν υπάρχει υποψία ότι η θεραπεία δεν λειτούργησε.
7. Συνδυάστε θεραπεία και διαχείριση βοσκοτόπου ώστε να μειώνεται η επαναμόλυνση.

Συχνές ερωτήσεις

Η κλαπάτσα είναι σκουλήκι του εντέρου;

Όχι. Η Fasciola hepatica περνά από το πεπτικό σύστημα μετά τη μόλυνση, αλλά τα νεαρά παράσιτα μεταναστεύουν στο ήπαρ και τα ενήλικα εγκαθίστανται κυρίως στους χοληφόρους πόρους.

Η κλαπάτσα προκαλεί πάντα υπογνάθιο οίδημα;

Όχι. Το υπογνάθιο οίδημα εμφανίζεται κυρίως σε ορισμένες σοβαρές χρόνιες περιπτώσεις και μπορεί να έχει και άλλες αιτίες.

Μπορεί ένα πρόβατο να έχει κλαπάτσα και να μην υπάρχουν αυγά στα κόπρανα;

Ναι. Στην πρώιμη λοίμωξη τα ανώριμα παράσιτα μπορεί να προκαλούν βλάβη στο ήπαρ πριν ωριμάσουν και αρχίσουν να παράγουν αυγά.

Όλα τα υγρά χωράφια έχουν κλαπάτσα;

Όχι. Η υγρασία αυξάνει τον κίνδυνο επειδή ευνοεί τους κατάλληλους ενδιάμεσους ξενιστές και την ανάπτυξη του παρασίτου, αλλά χρειάζεται να υπάρχουν όλα τα απαραίτητα στοιχεία του κύκλου ζωής.

Αρκεί να κάνω αποπαρασίτωση δύο φορές τον χρόνο;

Δεν υπάρχει ένα καθολικό πρόγραμμα που να είναι σωστό για όλες τις εκτροφές. Ο κίνδυνος εξαρτάται από το περιβάλλον, την εποχή, το ιστορικό της μονάδας, το στάδιο των παρασίτων και την αποτελεσματικότητα των διαθέσιμων εγκεκριμένων προϊόντων.

Αν η triclabendazole δεν λειτουργήσει, σημαίνει ότι υπάρχει ανθεκτικότητα;

Όχι απαραίτητα. Πρέπει πρώτα να αποκλειστούν προβλήματα διάγνωσης, σταδίου της λοίμωξης, χορήγησης, δοσολογίας και επαναμόλυνσης. Η πραγματική ανθεκτικότητα είναι όμως υπαρκτό και διεθνώς τεκμηριωμένο πρόβλημα.

Μπορώ να εξαλείψω την κλαπάτσα μόνο με φάρμακα;

Σε εκτροφές με συνεχή έκθεση σε μολυσμένα υγρά βοσκοτόπια, η αποκλειστική εξάρτηση από τα φάρμακα δεν αποτελεί βιώσιμη μακροχρόνια στρατηγική. Χρειάζεται συνδυασμός διάγνωσης, σωστής θεραπείας, παρακολούθησης και διαχείρισης της έκθεσης.

Συμπέρασμα

Η ηπατική διστομίαση είναι πολύ περισσότερο από «ένα ακόμη σκουλήκι που θέλει αποπαρασίτωση».

Ο ιδιαίτερος κύκλος ζωής της Fasciola hepatica, η συμμετοχή του σαλιγκαριού, η σχέση με τα υγρά βοσκοτόπια, η διαφορετική σημασία των ανώριμων και των ενήλικων παρασίτων και η εμφάνιση ανθεκτικότητας κάνουν απαραίτητη μια πιο στοχευμένη προσέγγιση.

Η αποτελεσματικότερη στρατηγική είναι ο συνδυασμός σωστής διάγνωσης, κατάλληλης θεραπείας, ελέγχου της αποτελεσματικότητας και μείωσης της έκθεσης στα σημεία υψηλού κινδύνου.

Κτηνιατρική σημείωση: Το άρθρο παρέχει γενικές πληροφορίες και δεν αντικαθιστά την κτηνιατρική διάγνωση. Η επιλογή φασκιολοκτόνου, η δοσολογία, ο χρόνος θεραπείας, η ανάγκη επανάληψης και οι χρόνοι αναμονής για γάλα και κρέας πρέπει να βασίζονται στο συγκεκριμένο εγκεκριμένο κτηνιατρικό προϊόν και στις οδηγίες του κτηνιάτρου.

Πηγές και περαιτέρω ανάγνωση

• MSD Veterinary Manual – Fasciola hepatica infection in ruminants.
• Triclabendazole and Other Fasciolicides: Resistance of Fasciola hepatica in Ruminants – σύγχρονη ανασκόπηση της ανθεκτικότητας.
• Advancement in Diagnosis, Treatment, and Vaccines against Fasciola hepatica – σύγχρονη ανασκόπηση διάγνωσης και ελέγχου.
• Union Product Database – κτηνιατρικά φάρμακα εγκεκριμένα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Read more »

Εξωπαράσιτα στα πρόβατα: ψείρες, ψώρα, κρότωνες και σωστή αντιμετώπιση

Τα εξωπαράσιτα των προβάτων ζουν πάνω στο δέρμα, μέσα ή ανάμεσα στο μαλλί ή προσβάλλουν προσωρινά το ζώο για να τραφούν. Ψείρες, ακάρεα που προκαλούν ψώρα, κρότωνες και ορισμένες μύγες μπορούν να προκαλέσουν έντονο κνησμό, αλλοιώσεις του δέρματος, απώλεια μαλλιού, ανησυχία και μείωση της παραγωγικότητας.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι δεν αντιμετωπίζονται όλα τα εξωπαράσιτα με τον ίδιο τρόπο. Η σωστή στρατηγική εξαρτάται από το παράσιτο, τον κύκλο ζωής του, το αν παραμένει πάνω στο ζώο ή περνά μέρος της ζωής του στο περιβάλλον και από τα εγκεκριμένα κτηνιατρικά φάρμακα που είναι διαθέσιμα.

Με λίγα λόγια
Αν τα πρόβατα ξύνονται, τρίβονται στις εγκαταστάσεις, χάνουν μαλλί ή εμφανίζουν δερματικές αλλοιώσεις, δεν αρκεί να χρησιμοποιήσουμε «κάτι για τα παράσιτα». Πρώτα πρέπει να αναγνωριστεί η αιτία. Άλλη αντιμετώπιση μπορεί να χρειάζονται οι ψείρες, άλλη η ψώρα, άλλη οι κρότωνες και άλλη μια μυίαση.

Ποια είναι τα σημαντικότερα εξωπαράσιτα των προβάτων;

Τα εξωπαράσιτα δεν αποτελούν μία ενιαία ομάδα ως προς τη συμπεριφορά και την αντιμετώπισή τους. Στα πρόβατα ιδιαίτερη σημασία έχουν:

• οι ψείρες,
• τα ακάρεα που προκαλούν διάφορες μορφές ψώρας,
• οι κρότωνες (τσιμπούρια),
• οι μύγες και οι προνύμφες τους που προκαλούν μυιάσεις.

Υπάρχουν επίσης άλλα αρθρόποδα που μπορεί να προσβάλλουν τα πρόβατα ανάλογα με την περιοχή και τις συνθήκες της εκτροφής.

Για τη συνολική εικόνα των παρασιτώσεων μπορείτε να δείτε και τον κεντρικό οδηγό για τα παράσιτα των προβάτων.

Ψείρες στα πρόβατα

Οι ψείρες είναι μικρά έντομα που ζουν πάνω στο ζώο. Στα πρόβατα υπάρχουν είδη που τρέφονται από επιφανειακά υπολείμματα του δέρματος και άλλα που απομυζούν αίμα.

Η προσβολή μπορεί να προκαλέσει:

• έντονο κνησμό,
• συχνό ξύσιμο και τρίψιμο σε φράχτες, τοίχους ή άλλα αντικείμενα,
• φθορά ή απώλεια μαλλιού,
• ερεθισμό και εκδορές του δέρματος,
• ανησυχία,
• και σε σοβαρές προσβολές επιβάρυνση της σωματικής κατάστασης και της παραγωγικότητας.

Οι ψείρες μπορεί να είναι δύσκολο να εντοπιστούν με μια γρήγορη ματιά. Χρειάζεται να ανοίξει προσεκτικά το μαλλί και να εξεταστεί το δέρμα σε περισσότερα σημεία του σώματος.

Πώς μεταδίδονται οι ψείρες;

Η μετάδοση γίνεται κυρίως με στενή επαφή μεταξύ των ζώων. Γι' αυτό ένα προσβεβλημένο ζώο που εισέρχεται σε καθαρό κοπάδι μπορεί να αποτελέσει πηγή νέας προσβολής.

Εξοπλισμός που έρχεται σε επαφή με τα ζώα μπορεί επίσης να συμβάλει στη μεταφορά. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται και στον εξοπλισμό κουράς, ο οποίος πρέπει να καθαρίζεται και να διαχειρίζεται σωστά μεταξύ ζώων και κοπαδιών.

Ψώρα στα πρόβατα

Η ψώρα προκαλείται από ακάρεα. Δεν υπάρχει μόνο ένα είδος ψώρας και διαφορετικά ακάρεα μπορεί να εντοπίζονται σε διαφορετικά σημεία του σώματος και να προκαλούν διαφορετική κλινική εικόνα.

Ανάλογα με το είδος και τη σοβαρότητα της προσβολής μπορεί να παρατηρηθούν:

• έντονος κνησμός,
• τρίψιμο και δάγκωμα του μαλλιού,
• απώλεια μαλλιού,
• ερυθρότητα και ερεθισμός του δέρματος,
• κρούστες ή άλλες δερματικές αλλοιώσεις,
• ανησυχία και μειωμένη πρόσληψη τροφής,
• πτώση της σωματικής κατάστασης σε σοβαρές περιπτώσεις.

Η εικόνα μπορεί να μοιάζει με άλλες δερματοπάθειες. Για τον λόγο αυτό το «ξύνεται το πρόβατο» δεν αποτελεί από μόνο του διάγνωση ψώρας.

Κρότωνες – τσιμπούρια

Οι κρότωνες προσκολλώνται στο δέρμα και τρέφονται με αίμα. Εκτός από τον τοπικό ερεθισμό και τις δερματικές βλάβες που μπορούν να προκαλέσουν, έχουν ιδιαίτερη σημασία επειδή ορισμένα είδη μπορούν να λειτουργήσουν ως φορείς παθογόνων μικροοργανισμών.

Σε έντονη προσβολή μπορεί να παρατηρηθούν:

• πολλοί προσκολλημένοι κρότωνες στο σώμα,
• ερεθισμός και τραυματισμός του δέρματος,
• ανησυχία,
• επιβάρυνση της σωματικής κατάστασης,
• και προβλήματα που σχετίζονται με νοσήματα τα οποία μεταδίδονται μέσω κροτώνων.

Σε αντίθεση με τις ψείρες, σημαντικά στάδια του κύκλου ζωής πολλών κροτώνων βρίσκονται εκτός του ζώου. Αυτό επηρεάζει σημαντικά τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζεται ο έλεγχός τους.

Μύγες και μυιάσεις

Οι μύγες δεν προκαλούν όλες το ίδιο πρόβλημα. Ορισμένα είδη ενοχλούν τα ζώα ή τρέφονται από εκκρίσεις, ενώ σε άλλες περιπτώσεις οι προνύμφες μπορούν να αναπτυχθούν πάνω ή μέσα στους ιστούς του ζώου προκαλώντας μυίαση.

Τραύματα, υγρό ή λερωμένο μαλλί και άλλες δερματικές αλλοιώσεις μπορούν, ανάλογα με το είδος της μύγας και τις περιβαλλοντικές συνθήκες, να αυξήσουν τον κίνδυνο.

Ξεχωριστή περίπτωση είναι ο Oestrus ovis, η γνωστή ρινική μυίαση των προβάτων. Οι προνύμφες αναπτύσσονται στις ρινικές κοιλότητες και στους παραρρίνιους κόλπους και μπορούν να προκαλέσουν ρινικό έκκριμα, φτέρνισμα, τίναγμα του κεφαλιού και έντονη ενόχληση.

Ποια σημάδια πρέπει να προσέξει ο κτηνοτρόφος;

Υποψία για εξωπαράσιτα μπορεί να δημιουργηθεί όταν παρατηρούνται:

• επίμονο ξύσιμο,
• τρίψιμο σε τοίχους, ταΐστρες ή φράχτες,
• δάγκωμα του μαλλιού ή του δέρματος,
• τοπική ή εκτεταμένη απώλεια μαλλιού,
• κρούστες, πληγές ή ερεθισμένο δέρμα,
• ορατές ψείρες ή κρότωνες,
• ανησυχία των ζώων,
• πτώση σωματικής κατάστασης,
• και σε ορισμένες περιπτώσεις μειωμένη παραγωγικότητα.

Προσοχή: Κνησμός, απώλεια μαλλιού και δερματικές αλλοιώσεις δεν σημαίνουν υποχρεωτικά εξωπαράσιτα. Μπορεί να υπάρχουν άλλες δερματικές ή λοιμώδεις παθήσεις. Η σωστή διάγνωση προηγείται της θεραπείας.

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Η εξέταση ξεκινά από το ίδιο το ζώο και το ιστορικό της εκτροφής. Χρειάζεται να αξιολογηθούν:

• ποια ζώα εμφανίζουν πρόβλημα,
• σε ποια σημεία του σώματος υπάρχουν αλλοιώσεις,
• αν υπάρχει έντονος κνησμός,
• αν το πρόβλημα εξαπλώνεται στο κοπάδι,
• αν εισήχθησαν πρόσφατα νέα ζώα,
• πότε και με τι έγινε προηγούμενη θεραπεία.

Ανάλογα με την περίπτωση, ο κτηνίατρος μπορεί να εξετάσει το μαλλί και το δέρμα, να αναζητήσει ορατά παράσιτα ή αυγά και να χρησιμοποιήσει ξέσματα δέρματος ή άλλες εξετάσεις για την ταυτοποίηση του προβλήματος.

Γιατί δεν χρησιμοποιούμε απλώς ένα αντιπαρασιτικό;

Επειδή διαφορετικά προϊόντα, δραστικές ουσίες και τρόποι χορήγησης δεν έχουν την ίδια αποτελεσματικότητα απέναντι σε όλα τα εξωπαράσιτα.

Ένα προϊόν μπορεί να έχει έγκριση για ψείρες αλλά όχι για συγκεκριμένο άκαρι ή κρότωνα. Ακόμη και η μορφή χορήγησης μπορεί να επηρεάζει την αποτελεσματικότητα.

Γι' αυτό η επιλογή πρέπει να γίνεται με βάση:

• το παράσιτο που θέλουμε να αντιμετωπίσουμε,
• το συγκεκριμένο εγκεκριμένο κτηνιατρικό προϊόν,
• το είδος και την παραγωγική κατάσταση των ζώων,
• τον σωστό τρόπο εφαρμογής,
• και τους χρόνους αναμονής για γάλα και κρέας.

Δεν μεταφέρουμε δοσολογίες από άλλο προϊόν και δεν θεωρούμε ότι δύο προϊόντα με παρόμοια χρήση εφαρμόζονται με τον ίδιο τρόπο.

Χρειάζεται να επαναληφθεί η θεραπεία;

Μερικές φορές ναι, αλλά όχι ως γενικός κανόνας για κάθε εξωπαράσιτο και κάθε προϊόν.

Στις ψείρες, για παράδειγμα, ορισμένες θεραπείες δεν εξοντώνουν αποτελεσματικά όλα τα αυγά. Έτσι μπορεί να χρειάζεται επανάληψη μετά την εκκόλαψή τους. Η ακριβής ανάγκη και ο χρόνος επανάληψης εξαρτώνται από το παράσιτο και από το εγκεκριμένο προϊόν.

Στην ψώρα επίσης μπορεί να απαιτείται συγκεκριμένο θεραπευτικό σχήμα ώστε να καλυφθεί ο κύκλος ζωής του ακάρεος.

Κανόνας: Δεν επαναλαμβάνουμε αυθαίρετα μια θεραπεία επειδή «έτσι γίνεται συνήθως». Ακολουθούμε το φύλλο οδηγιών του συγκεκριμένου εγκεκριμένου προϊόντος και τις οδηγίες του κτηνιάτρου.

Πρέπει να γίνει θεραπεία και στον στάβλο;

Αυτή είναι μία από τις σημαντικότερες πρακτικές ερωτήσεις και η απάντηση είναι: εξαρτάται από το παράσιτο.

Στις ψείρες και σε αρκετά ακάρεα, το μεγαλύτερο μέρος ή ολόκληρος ο κύκλος ζωής πραγματοποιείται πάνω στο ζώο. Εκεί το βασικό πρόβλημα είναι τα προσβεβλημένα ζώα και η μετάδοση με στενή επαφή.

Σε άλλα εξωπαράσιτα, όπως πολλοί κρότωνες και μύγες, σημαντικό μέρος του κύκλου ζωής πραγματοποιείται στο περιβάλλον. Τότε η διαχείριση των εγκαταστάσεων ή του περιβάλλοντος μπορεί να αποκτά πολύ μεγαλύτερη σημασία.

Ανεξάρτητα από το παράσιτο, είναι χρήσιμα:

• ο καθαρισμός των χώρων,
• η σωστή διαχείριση στρωμνής και οργανικού υλικού,
• ο καθαρισμός εξοπλισμού που έρχεται σε επαφή με τα ζώα,
• η αποφυγή υπερβολικού συνωστισμού,
• και η εξέταση νέων ζώων πριν ενσωματωθούν στο κοπάδι.

Η χρήση εντομοκτόνων ή ακαρεοκτόνων στις εγκαταστάσεις δεν πρέπει να γίνεται στα τυφλά. Πρέπει να υπάρχει συγκεκριμένη ανάγκη και προϊόν εγκεκριμένο για τη συγκεκριμένη χρήση.

Γιατί μπορεί να αποτύχει μια θεραπεία;

Το γεγονός ότι εξακολουθούν να εμφανίζονται παράσιτα μετά από μια θεραπεία δεν σημαίνει αυτομάτως ότι «το φάρμακο δεν κάνει».

Πιθανές αιτίες είναι:

• λανθασμένη αρχική διάγνωση,
• επιλογή προϊόντος που δεν καλύπτει το συγκεκριμένο παράσιτο,
• λανθασμένη εφαρμογή ή δοσολογία,
• μη θεραπεία άλλων προσβεβλημένων ζώων όταν αυτό απαιτείται,
• μη κάλυψη σταδίων του κύκλου ζωής του παρασίτου,
• επαναμόλυνση από άλλα ζώα,
• επαναμόλυνση από το περιβάλλον σε παράσιτα με εξωγενή στάδια,
• και πιθανή ανάπτυξη ανθεκτικότητας.

Αν μια θεραπεία αποτυγχάνει επανειλημμένα, χρειάζεται επανεκτίμηση της διάγνωσης και της συνολικής στρατηγικής αντί για διαδοχικές αυθαίρετες αλλαγές προϊόντων.

Τι γίνεται με την ανθεκτικότητα;

Η ανθεκτικότητα δεν αφορά μόνο τα ενδοπαράσιτα. Έχει καταγραφεί και σε εξωπαράσιτα απέναντι σε διάφορες κατηγορίες παρασιτοκτόνων.

Η επαναλαμβανόμενη χρήση της ίδιας στρατηγικής χωρίς έλεγχο αποτελεσματικότητας μπορεί να ευνοήσει την επιλογή ανθεκτικών πληθυσμών.

Γι' αυτό ο σύγχρονος έλεγχος βασίζεται σε ολοκληρωμένη διαχείριση: σωστή διάγνωση, κατάλληλο εγκεκριμένο προϊόν όταν χρειάζεται, υγιεινή, διαχείριση του περιβάλλοντος όπου είναι απαραίτητη και παρακολούθηση του αποτελέσματος.

Τι πρέπει να κάνει ο κτηνοτρόφος;

1. Εξετάστε τα ζώα. Αναζητήστε κνησμό, τρίψιμο, απώλεια μαλλιού, κρούστες, πληγές και ορατά παράσιτα.
2. Ελέγξτε περισσότερα από ένα ζώα. Ένα πρόβλημα που φαίνεται μεμονωμένο μπορεί να υπάρχει ήδη και σε άλλα ζώα.
3. Μην ξεκινάτε θεραπεία μόνο από το σύμπτωμα. Προσπαθήστε να προσδιοριστεί ποιο παράσιτο υπάρχει.
4. Ελέγξτε το ιστορικό. Πότε έγινε προηγούμενη θεραπεία, με ποιο προϊόν και με ποιο αποτέλεσμα;
5. Εξετάστε το περιβάλλον. Ανάλογα με το παράσιτο μπορεί να χρειάζεται παρέμβαση και στις εγκαταστάσεις ή στη διαχείριση.
6. Χρησιμοποιείτε μόνο κατάλληλα εγκεκριμένα κτηνιατρικά προϊόντα.
7. Τηρείτε τους χρόνους αναμονής για γάλα και κρέας.
8. Ελέγξτε αν η αντιμετώπιση πέτυχε. Αν το πρόβλημα επιμένει, αναζητήστε την αιτία αντί να επαναλαμβάνετε αυθαίρετα την ίδια θεραπεία.

Πρόληψη

Η πρόληψη είναι ιδιαίτερα σημαντική επειδή ένα νέο προσβεβλημένο ζώο μπορεί να εισαγάγει εξωπαράσιτα σε ένα κοπάδι που δεν είχε πρόβλημα.

• Ελέγχετε τα νέα ζώα πριν από την ένταξή τους στο κοπάδι.
• Παρακολουθείτε συστηματικά το δέρμα και το μαλλί.
• Διατηρείτε τις εγκαταστάσεις καθαρές και περιορίζετε τον υπερβολικό συνωστισμό.
• Καθαρίζετε κατάλληλα τον κοινόχρηστο εξοπλισμό.
• Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στον εξοπλισμό κουράς.
• Αντιμετωπίζετε έγκαιρα τραύματα και δερματικές αλλοιώσεις που μπορούν να προσελκύσουν μύγες.
• Καταγράφετε τις θεραπείες και αξιολογείτε την αποτελεσματικότητά τους.

Συχνές ερωτήσεις

Τα πρόβατα ξύνονται. Σημαίνει ότι έχουν ψείρες;

Όχι απαραίτητα. Οι ψείρες είναι μία πιθανή αιτία, αλλά κνησμό μπορούν να προκαλέσουν ακάρεα, άλλες δερματικές παθήσεις και διαφορετικοί ερεθιστικοί παράγοντες. Χρειάζεται εξέταση του δέρματος και του μαλλιού.

Αν ένα πρόβατο έχει ψείρες, πρέπει να ελέγξω όλο το κοπάδι;

Ναι. Επειδή οι ψείρες μεταδίδονται κυρίως με επαφή μεταξύ των ζώων, η εξέταση μόνο του ζώου στο οποίο εντοπίστηκε το πρόβλημα μπορεί να μην αποκαλύψει την πραγματική έκταση της προσβολής.

Πρέπει να ψεκάσω και τον στάβλο για τις ψείρες;

Δεν υπάρχει μία απάντηση για όλα τα εξωπαράσιτα. Οι ψείρες είναι κυρίως παράσιτα του ζώου και ο κύκλος ζωής τους πραγματοποιείται πάνω στον ξενιστή. Η υγιεινή του χώρου και του εξοπλισμού παραμένει σημαντική, αλλά η αυθαίρετη χρήση εντομοκτόνου στον στάβλο δεν υποκαθιστά τη σωστή αντιμετώπιση των προσβεβλημένων ζώων.

Χρειάζεται δεύτερη θεραπεία για τις ψείρες;

Μπορεί να χρειάζεται, επειδή ορισμένες θεραπείες δεν εξοντώνουν όλα τα αυγά. Δεν υπάρχει όμως ένα σταθερό χρονικό διάστημα που να εφαρμόζεται σε όλα τα προϊόντα. Ακολουθείται το εγκεκριμένο φύλλο οδηγιών και η κτηνιατρική καθοδήγηση.

Μπορώ να χρησιμοποιήσω το ίδιο φάρμακο για ψείρες, ψώρα και τσιμπούρια;

Όχι ως γενικό κανόνα. Η αποτελεσματικότητα και η εγκεκριμένη ένδειξη εξαρτώνται από τη δραστική ουσία, τη μορφή του προϊόντος, το παράσιτο και τον τρόπο εφαρμογής.

Γιατί ξαναεμφανίστηκαν τα παράσιτα μετά τη θεραπεία;

Μπορεί να υπήρξε επαναμόλυνση, ανεπαρκής κάλυψη του κύκλου ζωής, λανθασμένη εφαρμογή, λάθος διάγνωση ή μειωμένη αποτελεσματικότητα του προϊόντος. Σε επαναλαμβανόμενο πρόβλημα χρειάζεται διερεύνηση και όχι απλώς επανάληψη της ίδιας αγωγής.

Συμπέρασμα

Η σωστή αντιμετώπιση των εξωπαρασίτων ξεκινά από μία απλή αρχή: πρώτα αναγνωρίζουμε το πρόβλημα και μετά επιλέγουμε την αντιμετώπιση.

Οι ψείρες, η ψώρα, οι κρότωνες και οι μυιάσεις έχουν διαφορετικό κύκλο ζωής και διαφορετικές απαιτήσεις ελέγχου. Η αποτελεσματική στρατηγική συνδυάζει διάγνωση, σωστή χρήση εγκεκριμένων κτηνιατρικών προϊόντων, διαχείριση των ζώων και —όπου πραγματικά χρειάζεται— παρέμβαση στο περιβάλλον.

Κτηνιατρική σημείωση: Το άρθρο παρέχει γενικές πληροφορίες και δεν αντικαθιστά την κτηνιατρική διάγνωση. Η επιλογή κτηνιατρικού φαρμάκου, η δοσολογία, ο τρόπος εφαρμογής, η ανάγκη επανάληψης της θεραπείας και οι χρόνοι αναμονής για γάλα και κρέας πρέπει να βασίζονται στο συγκεκριμένο εγκεκριμένο προϊόν και στις οδηγίες του κτηνιάτρου.

Πηγές και περαιτέρω ανάγνωση

• MSD Veterinary Manual – Lice in Sheep and Goats.
• MSD Veterinary Manual – Mange in Sheep and Goats.
• MSD Veterinary Manual – Ectoparasiticides Used in Large Animals.
• MSD Veterinary Manual – Tick Control.
• MSD Veterinary Manual – Sheep Nasal Bot Myiasis.
• Union Product Database – Veterinary medicines authorised in the European Union.

Read more »

Haemonchus contortus στα πρόβατα: αναιμία, συμπτώματα, διάγνωση και αντιμετώπιση

Ο Haemonchus contortus είναι ένα από τα σημαντικότερα γαστρεντερικά παράσιτα των προβάτων. Εγκαθίσταται στο ήνυστρο, δηλαδή στο τελευταίο διαμέρισμα του στομάχου, και τρέφεται με αίμα. Σε έντονη παρασίτωση μπορεί να προκαλέσει σοβαρή αναιμία, αδυναμία, απώλεια σωματικής κατάστασης, υπογνάθιο οίδημα και ακόμη και θάνατο.

Με λίγα λόγια
Ο Haemonchus contortus είναι αιματοφάγο παράσιτο του ήνυστρου. Το χαρακτηριστικότερο πρόβλημα που προκαλεί είναι η αναιμία. Η διάρροια μπορεί να απουσιάζει, γι' αυτό ένα πρόβατο μπορεί να είναι σοβαρά παρασιτισμένο χωρίς να παρουσιάζει το σύμπτωμα που πολλοί κτηνοτρόφοι συνδέουν πρώτα με τα «σκουλήκια».

Τι είναι ο Haemonchus contortus;

Ο Haemonchus contortus είναι νηματώδης σκώληκας του πεπτικού συστήματος των μικρών μηρυκαστικών. Τα ενήλικα παράσιτα βρίσκονται στο ήνυστρο και προσκολλώνται στον βλεννογόνο, από όπου απομυζούν αίμα.

Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η αιμονίωση μπορεί να γίνει ιδιαίτερα επικίνδυνη: η βλάβη δεν οφείλεται απλώς στην παρουσία ενός σκώληκα στο πεπτικό σύστημα, αλλά στη συνεχή απώλεια αίματος.

Ο H. contortus ανήκει στην ευρύτερη ομάδα των γαστρεντερικών νηματωδών που προσβάλλουν τα πρόβατα. Για μια συνολική εικόνα μπορείτε να δείτε και τον οδηγό για τα παράσιτα των προβάτων.

Πόσο σημαντικός είναι στην Ελλάδα;

Ο Haemonchus contortus έχει ιδιαίτερη σημασία και στις ελληνικές εκτροφές. Σε πανελλαδική μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2025 και βασίστηκε σε εξέταση ζώων σε σφαγεία, το παράσιτο ανιχνεύθηκε στο 41% των εξετασθέντων προβάτων.

Προσοχή: Το 41% αφορά τα πρόβατα που εξετάστηκαν στη συγκεκριμένη μελέτη. Δεν σημαίνει ότι το 41% όλων των προβάτων ή όλων των ελληνικών κοπαδιών είναι μολυσμένο.

Το εύρημα όμως δείχνει ότι το παράσιτο εξακολουθεί να έχει σημαντική παρουσία στις ελληνικές συνθήκες και ότι ο έλεγχός του δεν πρέπει να βασίζεται μόνο σε εμπειρικούς ή τυφλούς αποπαρασιτισμούς.

Πώς μολύνονται τα πρόβατα;

Ο κύκλος ζωής του παρασίτου περιλαμβάνει τόσο το ζώο όσο και το περιβάλλον. Τα ενήλικα παράσιτα παράγουν αυγά, τα οποία αποβάλλονται με τα κόπρανα. Στο περιβάλλον αναπτύσσονται προνύμφες, οι οποίες μπορούν να φθάσουν στη βλάστηση του βοσκοτόπου και να καταποθούν κατά τη βόσκηση.

Αφού εισέλθουν στο ζώο, οι προνύμφες συνεχίζουν την ανάπτυξή τους μέχρι να εγκατασταθούν στο ήνυστρο ως ενήλικα παράσιτα.

Η ένταση του προβλήματος επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, όπως οι κλιματικές συνθήκες, η εποχή, η υγρασία, η βόσκηση, η πυκνότητα των ζώων και η προηγούμενη διαχείριση των παρασίτων στην εκτροφή.

Ποια είναι τα βασικά συμπτώματα;

Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό της αιμονίωσης είναι η αναιμία. Ανάλογα με την ένταση της παρασίτωσης μπορούν να παρατηρηθούν:

• ωχροί βλεννογόνοι, ιδιαίτερα στον επιπεφυκότα των ματιών,
• αδυναμία και μειωμένη ζωτικότητα,
• απώλεια βάρους ή κακή σωματική κατάσταση,
• μειωμένη ανάπτυξη στα νεαρά ζώα,
• μειωμένη παραγωγικότητα,
• υπογνάθιο οίδημα, δηλαδή χαρακτηριστικό «πρήξιμο κάτω από το σαγόνι»,
• και σε βαριές περιπτώσεις κατάρρευση ή θάνατο.

Η διάρροια δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, επειδή η απουσία διάρροιας μπορεί να οδηγήσει στην εσφαλμένη εντύπωση ότι το ζώο δεν έχει σοβαρή παρασίτωση.

Γιατί εμφανίζεται αναιμία;

Ο Haemonchus contortus είναι αιματοφάγο παράσιτο. Όσο αυξάνεται ο αριθμός των παρασίτων στο ήνυστρο, τόσο μπορεί να αυξάνεται και η απώλεια αίματος.

Η αναιμία μπορεί να γίνει εμφανής με την ωχρότητα των βλεννογόνων. Σε σοβαρές περιπτώσεις το ζώο παρουσιάζει αδυναμία, μειωμένη αντοχή και γενικότερη επιδείνωση της κατάστασής του.

Τι είναι το υπογνάθιο οίδημα;

Σε έντονη παρασίτωση μπορεί να εμφανιστεί συσσώρευση υγρού κάτω από την κάτω γνάθο, το χαρακτηριστικό υπογνάθιο οίδημα ή «πρήξιμο κάτω από το σαγόνι».

Το εύρημα αυτό μπορεί να αυξήσει την υποψία για σοβαρή παρασίτωση, αλλά δεν είναι ειδικό μόνο για τον Haemonchus. Μπορεί να παρατηρηθεί και σε άλλες παθολογικές καταστάσεις και επομένως χρειάζεται κτηνιατρική αξιολόγηση.

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Η διάγνωση δεν πρέπει να βασίζεται μόνο στην εμφάνιση του ζώου. Ο κτηνίατρος αξιολογεί:

• την κλινική εικόνα,
• το ιστορικό της εκτροφής,
• τη βόσκηση και την εποχή,
• την προηγούμενη χρήση αντιπαρασιτικών,
• την παρουσία αναιμίας,
• την παρασιτολογική εξέταση κοπράνων,
• και όπου χρειάζεται πιο ειδικές εξετάσεις για την ταυτοποίηση των παρασίτων.

Η καταμέτρηση αυγών στα κόπρανα μπορεί να προσφέρει χρήσιμες πληροφορίες για την παρασιτική επιβάρυνση, αλλά τα αυγά πολλών γαστρεντερικών νηματωδών μοιάζουν μεταξύ τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να χρειάζεται περαιτέρω εργαστηριακή διερεύνηση για να εκτιμηθεί ποια είδη συμμετέχουν.

Τι είναι το FAMACHA;

Το σύστημα FAMACHA βασίζεται στην αξιολόγηση του χρώματος του επιπεφυκότα του ματιού ως ένδειξη του βαθμού αναιμίας. Αναπτύχθηκε κυρίως για εκτροφές όπου ο Haemonchus contortus αποτελεί κυρίαρχο πρόβλημα.

Επειδή ο Haemonchus προκαλεί απώλεια αίματος, ένα πολύ ωχρό βλέφαρο μπορεί να συνδέεται με σημαντική αναιμία.

Σημαντικό: Το FAMACHA δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως μοναδική μέθοδος διάγνωσης ή ως αυτόματο κριτήριο θεραπείας σε κάθε ελληνική εκτροφή.

Ελληνική μελέτη που αξιολόγησε το σύστημα σε πρόβατα και αίγες έδειξε περιορισμούς στην εφαρμογή του υπό ελληνικές συνθήκες, επειδή στις εκτροφές μπορεί να συνυπάρχουν και άλλα γαστρεντερικά νηματώδη, όπως η Teladorsagia, που δεν προκαλούν την ίδια μορφή αναιμίας.

Άρα το FAMACHA μπορεί να αποτελεί ένα εργαλείο παρακολούθησης όταν χρησιμοποιείται σωστά, αλλά πρέπει να εντάσσεται σε συνολικό πρόγραμμα ελέγχου και όχι να αντικαθιστά την παρασιτολογική και κτηνιατρική αξιολόγηση.

Πώς αντιμετωπίζεται;

Η αντιμετώπιση εξαρτάται από τη σοβαρότητα της παρασίτωσης, το ιστορικό του κοπαδιού, τα παράσιτα που υπάρχουν και την αποτελεσματικότητα των διαθέσιμων εγκεκριμένων κτηνιατρικών φαρμάκων.

Δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο φάρμακο ή ένα σταθερό πρόγραμμα που να είναι σωστό για όλες τις εκτροφές.

Η επιλογή αντιπαρασιτικού πρέπει να βασίζεται:

• στη διάγνωση ή στην τεκμηριωμένη υποψία,
• στο είδος του παρασίτου,
• στην εγκεκριμένη ένδειξη του προϊόντος,
• στο πραγματικό βάρος του ζώου,
• στη σωστή δοσολογία και τρόπο χορήγησης,
• στους χρόνους αναμονής για γάλα και κρέας,
• και στο ιστορικό αποτελεσματικότητας των δραστικών ουσιών στην εκτροφή.

Γιατί η ανθεκτικότητα στα αντιπαρασιτικά είναι τόσο σημαντική;

Ο Haemonchus contortus είναι από τα παράσιτα στα οποία έχει καταγραφεί σημαντική ανάπτυξη ανθεκτικότητας απέναντι σε διάφορες κατηγορίες ανθελμινθικών.

Όταν ένα αντιπαρασιτικό χρησιμοποιείται επανειλημμένα ή λανθασμένα, τα ευαίσθητα παράσιτα εξοντώνονται, ενώ εκείνα που διαθέτουν μεγαλύτερη αντοχή έχουν περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσουν και να αναπαραχθούν.

Με τον χρόνο αυτό μπορεί να οδηγήσει σε έναν πληθυσμό παρασίτων απέναντι στον οποίο το συγκεκριμένο φάρμακο λειτουργεί όλο και λιγότερο αποτελεσματικά.

Το 2026 ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων τόνισε, στο πλαίσιο της επανεξέτασης προϊόντων αλβενδαζόλης για πρόβατα, τη σημασία μέτρων όπως:

• η αποφυγή υποδοσολογίας,
• η τακτική παρασιτολογική παρακολούθηση,
• η στοχευμένη επιλεκτική θεραπεία όπου ενδείκνυται,
• και η διατήρηση κατάλληλου πληθυσμού παρασίτων σε refugia.

Τι σημαίνει refugia;

Refugia είναι το τμήμα του πληθυσμού των παρασίτων που δεν εκτίθεται σε ένα συγκεκριμένο αντιπαρασιτικό κατά τη θεραπεία.

Η παρουσία ευαίσθητων παρασίτων στον συνολικό πληθυσμό μπορεί να επιβραδύνει την επικράτηση ανθεκτικών στελεχών.

Προσοχή: Αυτό δεν σημαίνει ότι αφήνουμε αυθαίρετα άρρωστα ζώα χωρίς θεραπεία. Η στρατηγική πρέπει να σχεδιάζεται με βάση την κατάσταση της συγκεκριμένης εκτροφής και σε συνεργασία με τον κτηνίατρο.

Πρόληψη και σωστή διαχείριση

Η πρόληψη της αιμονίωσης δεν στηρίζεται μόνο στα φάρμακα. Ένα βιώσιμο πρόγραμμα ελέγχου περιλαμβάνει συνδυασμό παρακολούθησης, διαχείρισης και στοχευμένης θεραπείας.

• Τακτικός έλεγχος της σωματικής κατάστασης των ζώων.
• Παρακολούθηση για ωχρότητα και σημεία αναιμίας.
• Παρασιτολογικός έλεγχος όταν απαιτείται.
• Ιδιαίτερη προσοχή σε ευάλωτες ομάδες ζώων.
• Σωστή διαχείριση βοσκοτόπων και πυκνότητας βόσκησης.
• Έλεγχος των νέων ζώων πριν ενταχθούν στο κοπάδι.
• Ακριβής εκτίμηση του βάρους πριν από τη χορήγηση φαρμάκου.
• Τήρηση των εγκεκριμένων οδηγιών του προϊόντος.
• Αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας μετά τη θεραπεία όταν υπάρχει υποψία ανθεκτικότητας.

Τι πρέπει να κάνει ο κτηνοτρόφος όταν υποψιάζεται Haemonchus;

1. Ελέγξτε αν υπάρχουν ζώα με έντονη ωχρότητα, αδυναμία ή υπογνάθιο οίδημα.
2. Μην θεωρείτε ότι η απουσία διάρροιας αποκλείει την παρασίτωση.
3. Καταγράψτε ποια ζώα εμφανίζουν πρόβλημα και σε ποια παραγωγική ομάδα ανήκουν.
4. Καταγράψτε πότε έγινε η τελευταία αντιπαρασιτική αγωγή και ποιο προϊόν χρησιμοποιήθηκε.
5. Επικοινωνήστε με τον κτηνίατρο για να εκτιμηθεί αν χρειάζεται εξέταση κοπράνων ή άλλη διερεύνηση.
6. Μην αυξάνετε αυθαίρετα τη δόση επειδή μια προηγούμενη θεραπεία δεν φαίνεται να λειτούργησε.
7. Σε επαναλαμβανόμενες αποτυχίες θεραπείας διερευνήστε την πιθανότητα ανθεκτικότητας.

Συχνές ερωτήσεις

Η αναιμία σημαίνει πάντα Haemonchus;

Όχι. Η αιμονίωση είναι σημαντική αιτία αναιμίας στα πρόβατα, αλλά υπάρχουν και άλλες αιτίες. Η αναιμία είναι εύρημα που απαιτεί διερεύνηση και όχι από μόνη της οριστική διάγνωση.

Ο Haemonchus προκαλεί πάντα διάρροια;

Όχι. Η διάρροια μπορεί να απουσιάζει ακόμη και σε σημαντική παρασίτωση. Η αναιμία, η αδυναμία και η απώλεια σωματικής κατάστασης είναι συχνά πιο χαρακτηριστικά ευρήματα.

Το πρήξιμο κάτω από το σαγόνι σημαίνει Haemonchus;

Μπορεί να παρατηρηθεί σε σοβαρή αιμονίωση, αλλά δεν είναι αποκλειστικό σύμπτωμα του παρασίτου. Χρειάζεται κτηνιατρική αξιολόγηση.

Μπορώ να χρησιμοποιώ το χρώμα των ματιών για να αποφασίζω ποια ζώα θα θεραπεύσω;

Η αξιολόγηση της ωχρότητας μπορεί να προσφέρει χρήσιμες πληροφορίες, αλλά δεν πρέπει να χρησιμοποιείται μόνη της ως αυτόματο κριτήριο θεραπείας. Το FAMACHA έχει συγκεκριμένο τρόπο εφαρμογής και παρουσιάζει περιορισμούς όταν συνυπάρχουν άλλα είδη παρασίτων.

Αν ένα αντιπαρασιτικό δεν λειτουργεί, πρέπει να αλλάξω αμέσως δραστική ουσία;

Όχι χωρίς διερεύνηση. Η φαινομενική αποτυχία μπορεί να οφείλεται σε λανθασμένη διάγνωση, ανεπαρκή δοσολογία, λάθος χορήγηση, επαναμόλυνση ή πραγματική ανθεκτικότητα. Χρειάζεται αξιολόγηση πριν αλλάξει η στρατηγική.

Συμπέρασμα

Ο Haemonchus contortus είναι ένα ιδιαίτερα σημαντικό παράσιτο των προβάτων επειδή προκαλεί απώλεια αίματος και μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή αναιμία χωρίς απαραίτητα να υπάρχει διάρροια.

Η αποτελεσματική αντιμετώπισή του δεν βασίζεται στους επαναλαμβανόμενους «τυφλούς» αποπαρασιτισμούς. Βασίζεται στη σωστή διάγνωση, στην παρακολούθηση του κοπαδιού, στη στοχευμένη χρήση των κατάλληλων εγκεκριμένων φαρμάκων και στον έλεγχο της αποτελεσματικότητάς τους.

Κτηνιατρική σημείωση: Το άρθρο παρέχει γενικές πληροφορίες και δεν αντικαθιστά την κτηνιατρική διάγνωση. Η επιλογή αντιπαρασιτικού φαρμάκου, η δοσολογία, ο τρόπος χορήγησης και οι χρόνοι αναμονής πρέπει να βασίζονται στο εγκεκριμένο προϊόν, στο συγκεκριμένο παράσιτο και στις οδηγίες του κτηνιάτρου.

Πηγές και περαιτέρω ανάγνωση

• Arsenopoulos K.V. και συν. – Abattoir Countrywide Survey of Dairy Small Ruminants’ Haemonchosis in Greece and Associated Risk Factors, Animals, 2025.
• European Medicines Agency – Veterinary medicinal products containing albendazole as a single active substance presented as oral suspension in sheep, 2026.
• Papadopoulos E. και συν. – Evaluation of the FAMACHA system for targeted selective anthelmintic treatments for potential use in small ruminants in Greece.
• Haemonchosis: A Challenging Parasitic Infection of Sheep and Goats – Veterinary Sciences.

Read more »

Παράσιτα των προβάτων: συμπτώματα, διάγνωση και σωστή αντιμετώπιση

Τα παράσιτα των προβάτων αποτελούν ένα από τα συχνότερα προβλήματα υγείας μιας εκτροφής. Το δύσκολο είναι ότι η παρασίτωση δεν εμφανίζεται πάντα με εντυπωσιακά συμπτώματα. Ένα πρόβατο μπορεί να συνεχίζει να τρώει και να κινείται σχετικά φυσιολογικά, ενώ σταδιακά χάνει βάρος, παρουσιάζει αναιμία, μειώνει την παραγωγή του ή αξιοποιεί χειρότερα την τροφή.

Δεν υπάρχει όμως ένα μόνο «παράσιτο των προβάτων». Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη, με διαφορετικό κύκλο ζωής, διαφορετικά συμπτώματα και διαφορετική αντιμετώπιση. Γι' αυτό και η σωστή διαχείριση ξεκινά από τη διάγνωση του προβλήματος και όχι από την τυφλή χρήση ενός αντιπαρασιτικού.

Με λίγα λόγια
Τα παράσιτα των προβάτων χωρίζονται σε ενδοπαράσιτα, που ζουν μέσα στον οργανισμό, και εξωπαράσιτα, που βρίσκονται στο δέρμα ή στο τρίχωμα. Απώλεια βάρους, αναιμία, διάρροια, κνησμός, αλλοιώσεις στο μαλλί και μειωμένη παραγωγικότητα μπορεί να σχετίζονται με παρασίτωση, αλλά δεν αρκούν από μόνα τους για διάγνωση. Η εξέταση των ζώων και, όπου χρειάζεται, ο εργαστηριακός έλεγχος βοηθούν να επιλεγεί η σωστή αντιμετώπιση.

Ποιες είναι οι βασικές κατηγορίες παρασίτων;

Για πρακτικούς λόγους, τα παράσιτα που ενδιαφέρουν τον προβατοτρόφο μπορούν αρχικά να χωριστούν σε δύο μεγάλες ομάδες:

• Ενδοπαράσιτα: ζουν μέσα στο σώμα του ζώου, για παράδειγμα στο στομάχι, στο έντερο, στο ήπαρ ή στο αναπνευστικό σύστημα.
• Εξωπαράσιτα: βρίσκονται πάνω στο ζώο, κυρίως στο δέρμα και στο μαλλί.

Στα ενδοπαράσιτα περιλαμβάνονται διάφορα γαστρεντερικά νηματώδη, ταινίες, τρηματώδη όπως η ηπατική διστομίαση, πνευμονικά παράσιτα και πρωτόζωα όπως εκείνα που προκαλούν κοκκιδίωση. Στα εξωπαράσιτα περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων ψείρες, ακάρεα, κρότωνες και ορισμένες μύγες ή οι προνύμφες τους.

Τα σημαντικότερα ενδοπαράσιτα των προβάτων

Γαστρεντερικά νηματώδη

Τα γαστρεντερικά νηματώδη είναι από τις σημαντικότερες ομάδες παρασίτων στην προβατοτροφία. Διαφορετικά είδη εγκαθίστανται σε διαφορετικά σημεία του πεπτικού συστήματος και μπορεί να προκαλέσουν από υποκλινικές απώλειες παραγωγής έως σοβαρή νόσο.

Στην ομάδα αυτή ανήκουν μεταξύ άλλων είδη των γενών Haemonchus, Teladorsagia, Trichostrongylus, Nematodirus και Oesophagostomum.

Haemonchus contortus – ένα ιδιαίτερα σημαντικό παράσιτο

Ο Haemonchus contortus εγκαθίσταται στο ήνυστρο και τρέφεται με αίμα. Σε σημαντική παρασίτωση μπορεί να προκαλέσει αναιμία, αδυναμία, απώλεια σωματικής κατάστασης και υπογνάθιο οίδημα. Η διάρροια δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει.

Το παράσιτο έχει ιδιαίτερη σημασία και για την Ελλάδα. Σε πανελλαδική μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2025, H. contortus ανιχνεύθηκε στο 41% των εξετασθέντων προβάτων. Το εύρημα αφορά το συγκεκριμένο δείγμα της μελέτης και δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως ποσοστό όλων των ελληνικών κοπαδιών, δείχνει όμως τη σημασία του παρασίτου στις ελληνικές συνθήκες.

→ Δείτε αναλυτικά: Haemonchus contortus – αναιμία στα πρόβατα

Κοκκιδίωση

Η κοκκιδίωση προκαλείται από πρωτόζωα και έχει ιδιαίτερη σημασία στα νεαρά ζώα. Υψηλή μόλυνση του περιβάλλοντος, συνωστισμός και άλλοι παράγοντες καταπόνησης μπορούν να ευνοήσουν την εμφάνιση κλινικού προβλήματος.

Ανάλογα με τη βαρύτητα μπορεί να παρατηρηθούν διάρροια, αφυδάτωση, μειωμένη ανάπτυξη και απώλεια σωματικής κατάστασης.

→ Δείτε αναλυτικά: Κοκκιδίωση στα πρόβατα και τα αρνιά

Ταινίες

Οι ταινίες είναι επίπεδοι σκώληκες. Στα πρόβατα συναντώνται είδη όπως η Moniezia, ιδιαίτερα σε νεαρά ζώα. Η παρουσία τμημάτων της ταινίας στα κόπρανα μπορεί να γίνει αντιληπτή από τον κτηνοτρόφο, όμως η σημασία μιας μόλυνσης πρέπει να αξιολογείται μαζί με την ηλικία, την κατάσταση και τα υπόλοιπα ευρήματα του ζώου.

→ Δείτε αναλυτικά: Ταινίαση στα πρόβατα

Ηπατική διστομίαση – Κλαπάτσα

Η ηπατική διστομίαση προσβάλλει το ήπαρ και συνδέεται στενά με τον κύκλο ζωής του παρασίτου και τις κατάλληλες περιβαλλοντικές συνθήκες. Υγρά και ελώδη σημεία των βοσκοτόπων μπορούν να έχουν ιδιαίτερη σημασία για τη μετάδοση.

Η νόσος μπορεί να προκαλέσει απώλεια βάρους, αναιμία, μειωμένη παραγωγικότητα και, ανάλογα με τη μορφή και την ένταση της προσβολής, σοβαρότερη νόσο.

→ Δείτε αναλυτικά: Ηπατική διστομίαση – Κλαπάτσα στα πρόβατα

Πνευμονικά και άλλα παράσιτα

Ορισμένα παράσιτα προσβάλλουν το αναπνευστικό σύστημα και μπορούν να σχετίζονται με βήχα, δυσκολία στην αναπνοή ή μειωμένη απόδοση. Υπάρχει επίσης ο Oestrus ovis, του οποίου οι προνύμφες αναπτύσσονται στις ρινικές κοιλότητες και στους παραρρίνιους κόλπους και μπορεί να προκαλούν ρινικό έκκριμα, φτέρνισμα και χαρακτηριστική ενόχληση των ζώων.

Εξωπαράσιτα των προβάτων

Τα εξωπαράσιτα δεν είναι απλώς ένα αισθητικό πρόβλημα. Ψείρες, ακάρεα, κρότωνες και μύγες μπορούν να προκαλέσουν έντονο ερεθισμό, κνησμό, βλάβες στο δέρμα και στο μαλλί και απώλεια σωματικής κατάστασης. Ορισμένα εξωπαράσιτα μπορούν επίσης να λειτουργήσουν ως φορείς άλλων παθογόνων παραγόντων.

Ένα ζώο που ξύνεται συνεχώς, τρίβεται σε φράχτες ή τοίχους, χάνει μαλλί ή εμφανίζει δερματικές αλλοιώσεις χρειάζεται προσεκτική εξέταση. Η ταυτοποίηση του εξωπαρασίτου είναι σημαντική, επειδή η αντιμετώπιση δεν είναι ίδια για ψείρες, ακάρεα, κρότωνες και μύγες.

→ Δείτε αναλυτικά: Εξωπαράσιτα των προβάτων

Ποια συμπτώματα μπορεί να δείχνουν παρασίτωση;

Δεν υπάρχει ένα σύμπτωμα που να αποδεικνύει ότι ένα πρόβατο έχει παράσιτα. Ορισμένα σημάδια όμως πρέπει να αυξήσουν την υποψία:

• απώλεια βάρους ή κακή σωματική κατάσταση,
• μειωμένη ανάπτυξη των αρνιών,
• ωχρότητα στους βλεννογόνους και αναιμία,
• υπογνάθιο οίδημα («πρήξιμο κάτω από το σαγόνι»),
• διάρροια ή λερωμένη οπίσθια περιοχή,
• αδυναμία και μειωμένη όρεξη,
• βήχας ή αναπνευστικά συμπτώματα σε ορισμένες παρασιτώσεις,
• έντονο ξύσιμο ή τρίψιμο,
• πτώση ή αλλοίωση του μαλλιού,
• ορατά παράσιτα ή τμήματά τους.

Προσοχή: Τα ίδια συμπτώματα μπορούν να προκληθούν και από άλλες ασθένειες ή προβλήματα διατροφής. Η ωχρότητα, η διάρροια ή η απώλεια βάρους δεν αποτελούν από μόνα τους διάγνωση παρασίτωσης.

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Η σωστή αντιμετώπιση ξεκινά από το ερώτημα «ποιο παράσιτο υπάρχει και πόσο σημαντικό είναι το πρόβλημα;».

Ανάλογα με την περίπτωση, ο κτηνίατρος μπορεί να αξιοποιήσει την κλινική εικόνα, το ιστορικό του κοπαδιού και εργαστηριακές εξετάσεις. Στα γαστρεντερικά παράσιτα χρησιμοποιείται συχνά η παρασιτολογική εξέταση κοπράνων και η καταμέτρηση αυγών ανά γραμμάριο κοπράνων. Σε ορισμένες περιπτώσεις απαιτούνται πιο ειδικές εξετάσεις για να προσδιοριστεί ποια παράσιτα συμμετέχουν.

Η εξέταση ενός μόνο ζώου δεν περιγράφει πάντοτε την κατάσταση ολόκληρου του κοπαδιού. Η δειγματοληψία πρέπει να σχεδιάζεται με βάση το πρόβλημα που διερευνάται.

Γιατί δεν πρέπει να γίνεται αποπαρασίτωση «στα τυφλά»;

Για πολλά χρόνια η συνηθισμένη πρακτική ήταν η τακτική χορήγηση αντιπαρασιτικών σε ολόκληρο το κοπάδι. Η υπερβολική και λανθασμένη χρήση όμως δημιουργεί ισχυρή πίεση επιλογής και ευνοεί την ανάπτυξη ανθεκτικών παρασίτων.

Η ανθεκτικότητα στα ανθελμινθικά αποτελεί πλέον σημαντικό πρόβλημα στην προβατοτροφία. Το 2026 ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων, στο πλαίσιο της επανεξέτασης κτηνιατρικών φαρμάκων αλβενδαζόλης για τα πρόβατα, επισήμανε μεταξύ των στρατηγικών περιορισμού της ανθεκτικότητας:

• την αποφυγή υποδοσολογίας,
• την τακτική παρασιτολογική παρακολούθηση,
• τη διατήρηση πληθυσμού παρασίτων σε refugia,
• και τη στοχευμένη επιλεκτική θεραπεία (targeted selective treatment) όπου αυτή ενδείκνυται.

Με απλά λόγια, ο στόχος δεν είναι να χορηγείται συνεχώς φάρμακο σε κάθε ζώο ανεξάρτητα από την πραγματική ανάγκη. Ο στόχος είναι ένα πρόγραμμα ελέγχου προσαρμοσμένο στο κοπάδι, με διάγνωση, σωστή επιλογή θεραπείας και παρακολούθηση της αποτελεσματικότητάς της.

Τι είναι το refugia;

Ο όρος refugia περιγράφει το τμήμα του πληθυσμού των παρασίτων που δεν εκτίθεται σε ένα αντιπαρασιτικό φάρμακο. Η διατήρηση ευαίσθητων παρασίτων στον συνολικό πληθυσμό μπορεί να συμβάλει στην επιβράδυνση της επικράτησης ανθεκτικών στελεχών.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο κτηνοτρόφος πρέπει μόνος του να αφήνει άρρωστα ζώα χωρίς θεραπεία. Η εφαρμογή τέτοιων στρατηγικών απαιτεί σωστή αξιολόγηση του κοπαδιού και συνεργασία με τον κτηνίατρο.

Πρόληψη: περισσότερο από ένα αντιπαρασιτικό

Ο έλεγχος των παρασίτων είναι αποτελεσματικότερος όταν συνδυάζει φαρμακευτικά και διαχειριστικά μέτρα. Ανάλογα με την εκτροφή και το είδος του παρασίτου, μπορεί να χρειάζονται:

• τακτική παρακολούθηση της παρασιτικής επιβάρυνσης,
• έλεγχος της σωματικής κατάστασης των ζώων,
• σωστή διαχείριση βοσκοτόπων και πυκνότητας βόσκησης,
• ιδιαίτερη παρακολούθηση των περισσότερο ευάλωτων ομάδων,
• έλεγχος νέων ζώων πριν ενταχθούν στο κοπάδι,
• καλή υγιεινή στους χώρους όπου αυτή επηρεάζει τον κύκλο ζωής του παρασίτου,
• σωστή δοσολογία των εγκεκριμένων κτηνιατρικών φαρμάκων όταν απαιτείται θεραπεία,
• και αξιολόγηση του αν η θεραπεία εξακολουθεί να είναι αποτελεσματική.

Τι πρέπει να κάνει ο κτηνοτρόφος όταν υποψιάζεται παράσιτα;

1. Μην θεωρείτε κάθε διάρροια ή αδυνάτισμα «σκουλήκια».
2. Παρατηρήστε ποια ζώα παρουσιάζουν πρόβλημα και σε ποια ηλικιακή ή παραγωγική ομάδα ανήκουν.
3. Καταγράψτε πότε έγινε η τελευταία αντιπαρασιτική αγωγή και ποιο προϊόν χρησιμοποιήθηκε.
4. Συζητήστε με τον κτηνίατρο αν χρειάζεται παρασιτολογικός έλεγχος κοπράνων ή άλλη εξέταση.
5. Χρησιμοποιήστε μόνο εγκεκριμένο κτηνιατρικό φάρμακο για το συγκεκριμένο ζώο και την αντίστοιχη ένδειξη.
6. Τηρείτε τη δοσολογία, τον τρόπο χορήγησης και τους χρόνους αναμονής που αναγράφονται στις εγκεκριμένες πληροφορίες του προϊόντος.
7. Σε επαναλαμβανόμενες αποτυχίες θεραπείας, διερευνήστε μαζί με τον κτηνίατρο το ενδεχόμενο ανθεκτικότητας αντί να επαναλαμβάνετε αυθαίρετα την ίδια αγωγή.

Συχνές ερωτήσεις

Κάθε πότε πρέπει να αποπαρασιτώνονται τα πρόβατα;

Δεν υπάρχει ένα σωστό ημερολόγιο αποπαρασίτωσης για όλες τις εκτροφές. Το είδος των παρασίτων, το σύστημα εκτροφής, η βόσκηση, η εποχή, οι προηγούμενες εξετάσεις και η αποτελεσματικότητα των φαρμάκων επηρεάζουν το πρόγραμμα. Η επαναλαμβανόμενη θεραπεία ολόκληρου του κοπαδιού χωρίς αξιολόγηση μπορεί να ευνοήσει την ανθεκτικότητα.

Η διάρροια σημαίνει ότι το πρόβατο έχει σκουλήκια;

Όχι. Ορισμένες παρασιτώσεις μπορούν να προκαλέσουν διάρροια, αλλά υπάρχουν πολλές άλλες αιτίες. Επιπλέον, σοβαρή παρασίτωση από Haemonchus contortus μπορεί να προκαλέσει έντονη αναιμία χωρίς απαραίτητα να υπάρχει διάρροια.

Αν το αντιπαρασιτικό δεν έπιασε, πρέπει να αυξήσω τη δόση;

Όχι αυθαίρετα. Η αποτυχία μπορεί να σχετίζεται με λανθασμένη χορήγηση, υποδοσολογία, λάθος διάγνωση ή ανθεκτικότητα των παρασίτων. Χρειάζεται κτηνιατρική αξιολόγηση πριν αλλάξει η θεραπεία.

Μπορώ να καταλάβω την παρασίτωση μόνο κοιτάζοντας το ζώο;

Μερικές φορές η κλινική εικόνα δημιουργεί ισχυρή υποψία, αλλά συνήθως δεν αρκεί για να προσδιοριστεί με ασφάλεια το είδος και η σημασία της παρασίτωσης. Η εργαστηριακή εξέταση μπορεί να είναι απαραίτητη.

Συμπέρασμα

Τα παράσιτα αποτελούν φυσικό μέρος του περιβάλλοντος στο οποίο εκτρέφονται τα πρόβατα και η πλήρης εξάλειψή τους δεν είναι ρεαλιστικός στόχος. Στόχος είναι να διατηρείται η παρασιτική επιβάρυνση σε επίπεδο που δεν προκαλεί νόσο και σημαντικές παραγωγικές απώλειες, χωρίς ταυτόχρονα να επιταχύνεται η ανάπτυξη ανθεκτικότητας στα διαθέσιμα φάρμακα.

Η σύγχρονη αντιμετώπιση βασίζεται σε τρεις αρχές: γνωρίζω ποιο είναι το πρόβλημα, θεραπεύω όταν και όπως χρειάζεται και ελέγχω αν η στρατηγική μου εξακολουθεί να λειτουργεί.

Κτηνιατρική σημείωση: Το άρθρο παρέχει γενικές πληροφορίες και δεν αντικαθιστά την κτηνιατρική διάγνωση. Η επιλογή αντιπαρασιτικού φαρμάκου, η δοσολογία, ο χρόνος χορήγησης και οι χρόνοι αναμονής πρέπει να βασίζονται στο εγκεκριμένο προϊόν, στο είδος του παρασίτου και στις οδηγίες του κτηνιάτρου.

Πηγές και περαιτέρω ανάγνωση

• European Medicines Agency (EMA) – Veterinary medicinal products containing albendazole as a single active substance presented as oral suspension in sheep, 2026.
• Arsenopoulos K.V., Gelasakis A.I., Papadopoulos E. – Abattoir Countrywide Survey of Dairy Small Ruminants' Haemonchosis in Greece and Associated Risk Factors, Animals, 2025.
• MSD Veterinary Manual – Preventive Health Care and Husbandry of Sheep.
• MSD Veterinary Manual – Lice in Sheep and Goats.
• MSD Veterinary Manual – Ectoparasiticides Used in Large Animals.

Read more »

Κοκκιδίωση στα αρνιά: συμπτώματα, διάγνωση, θεραπεία και πρόληψη

Η κοκκιδίωση στα αρνιά, γνωστή και ως κοκκιδίαση, είναι μια παρασιτική νόσος του εντέρου που προκαλείται από πρωτόζωα του γένους Eimeria. Είναι ιδιαίτερα σημαντική στα νεαρά ζώα και μπορεί να προκαλέσει διάρροια, αφυδάτωση, απώλεια βάρους, καθυστέρηση της ανάπτυξης και, στις σοβαρότερες περιπτώσεις, θάνατο.

Το σημαντικό είναι ότι η παρουσία κοκκιδίων δεν σημαίνει πάντα νόσο. Πολλά αρνιά έρχονται σε επαφή με Eimeria χωρίς να εμφανίσουν κλινικά συμπτώματα. Πρόβλημα δημιουργείται όταν η έκθεση είναι μεγάλη, το περιβάλλον είναι έντονα μολυσμένο ή συνυπάρχουν παράγοντες όπως συνωστισμός, στρες και κακές συνθήκες υγιεινής.

Με λίγα λόγια
Η κοκκιδίωση αφορά κυρίως νεαρά αρνιά. Συχνά εμφανίζεται με διάρροια και καθυστέρηση ανάπτυξης, αλλά η διάγνωση δεν γίνεται μόνο επειδή βρέθηκαν ωοκύστεις στα κόπρανα. Χρειάζεται συνδυασμός ηλικίας, συμπτωμάτων, ιστορικού, παρασιτολογικής εξέτασης και, όταν χρειάζεται, ταυτοποίησης των ειδών Eimeria.

Τι είναι η κοκκιδίωση;

Η κοκκιδίωση προκαλείται από ενδοκυτταρικά πρωτόζωα του γένους Eimeria, τα οποία πολλαπλασιάζονται στα κύτταρα του εντερικού επιθηλίου.

Στα πρόβατα έχουν περιγραφεί πολλά διαφορετικά είδη Eimeria, όμως δεν έχουν όλα την ίδια παθογόνο δράση. Ιδιαίτερη σημασία έχουν τα Eimeria crandallis και Eimeria ovinoidalis, με το δεύτερο να θεωρείται από τα περισσότερο παθογόνα είδη.

Τα είδη Eimeria των προβάτων είναι σε μεγάλο βαθμό προσαρμοσμένα στον συγκεκριμένο ξενιστή. Αυτό σημαίνει ότι δεν αντιμετωπίζουμε γενικά την κοκκιδίωση σαν μία ενιαία λοίμωξη κοινή σε όλα τα παραγωγικά ζώα.

Για μια συνολική εικόνα μπορείτε να δείτε και τον κεντρικό οδηγό για τα παράσιτα των προβάτων.

Ποια ζώα κινδυνεύουν περισσότερο;

Η κλινική κοκκιδίωση εμφανίζεται κυρίως σε νεαρά αρνιά. Πολλά περιστατικά εμφανίζονται περίπου στην ηλικία των 4–8 εβδομάδων, ιδιαίτερα όταν τα ζώα βρίσκονται σε περιβάλλον με μεγάλη μόλυνση από κόπρανα.

Αυξημένος κίνδυνος υπάρχει όταν συνυπάρχουν:

• μεγάλη πυκνότητα ζώων,
• συνωστισμός,
• υγρή ή λερωμένη στρωμνή,
• κόπρανα κοντά σε ταΐστρες και ποτίστρες,
• έντονη μόλυνση χώρων όπου παραμένουν πολλά αρνιά,
• απότομες αλλαγές διατροφής,
• μετακινήσεις ή άλλο έντονο στρες,
• και συνύπαρξη άλλων εντερικών παρασίτων ή νοσημάτων.

Πώς μεταδίδεται;

Τα μολυσμένα ζώα αποβάλλουν ωοκύστεις των κοκκιδίων με τα κόπρανα.

Οι ωοκύστεις δεν είναι αμέσως μολυσματικές. Αφού βρεθούν στο περιβάλλον, χρειάζονται κατάλληλες συνθήκες για να ωριμάσουν και να γίνουν μολυσματικές.

Το αρνί μολύνεται όταν καταπιεί τις ώριμες ωοκύστεις, για παράδειγμα μέσω:

• μολυσμένης τροφής,
• μολυσμένου νερού,
• στρωμνής,
• εδάφους,
• ή επιφανειών που έχουν μολυνθεί από κόπρανα.

Στο έντερο, τα παράσιτα πολλαπλασιάζονται μέσα στα κύτταρα του εντερικού τοιχώματος. Όταν η προσβολή είναι μεγάλη, η καταστροφή των κυττάρων μπορεί να προκαλέσει σοβαρή εντερίτιδα.

Γιατί εμφανίζεται κυρίως στα αρνιά;

Τα μεγαλύτερα ζώα έχουν συνήθως ήδη εκτεθεί στα κοκκίδια και έχουν αναπτύξει σημαντικό βαθμό ανοσίας. Μπορούν όμως να αποβάλλουν μικρούς αριθμούς ωοκύστεων χωρίς να εμφανίζουν συμπτώματα.

Τα νεαρά αρνιά δεν έχουν ακόμη αναπτύξει αντίστοιχη ανοσία. Εάν εκτεθούν απότομα σε μεγάλο αριθμό μολυσματικών ωοκύστεων, μπορεί να εμφανίσουν κλινική νόσο.

Ποια είναι τα συμπτώματα;

Η κλινική εικόνα εξαρτάται από το είδος της Eimeria, τον αριθμό των παρασίτων, την ηλικία και τη γενική κατάσταση του αρνιού.

Συχνά συμπτώματα είναι:

• διάρροια,
• μειωμένη όρεξη,
• κατάπτωση,
• κοιλιακός πόνος,
• αφυδάτωση,
• απώλεια βάρους,
• κακή σωματική κατάσταση,
• μειωμένη ανάπτυξη,
• και χαμηλότερη αξιοποίηση της τροφής.

Σε σοβαρές περιπτώσεις, ιδιαίτερα σε λοιμώξεις από περισσότερο παθογόνα είδη όπως το E. ovinoidalis, η διάρροια μπορεί να περιέχει αίμα.

Σε χρόνιες ή υποκλινικές περιπτώσεις μπορεί να μην υπάρχει εντυπωσιακή διάρροια. Το βασικό πρόβλημα μπορεί να είναι ότι τα αρνιά δεν αναπτύσσονται όπως θα έπρεπε.

Η διάρροια σημαίνει κοκκιδίωση;

Όχι. Η διάρροια στα αρνιά μπορεί να έχει πολλές διαφορετικές αιτίες.

Ανάλογα με την ηλικία και τις συνθήκες της εκτροφής, πρέπει να εξεταστούν και άλλα πιθανά αίτια, όπως:

• εντερικά σκουλήκια,
• Nematodirus,
• κρυπτοσποριδίωση,
• σαλμονέλλωση,
• λοιμώξεις από κλωστηρίδια,
• άλλα λοιμώδη νοσήματα,
• και διατροφικά ή διαχειριστικά προβλήματα.

Γι' αυτό η θεραπεία αποκλειστικά και μόνο με βάση το σύμπτωμα «έχει διάρροια» μπορεί να οδηγήσει σε λάθος αντιμετώπιση.

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Η διάγνωση της κοκκιδίωσης βασίζεται σε συνδυασμό στοιχείων:

• την ηλικία των ζώων,
• τα κλινικά συμπτώματα,
• το ιστορικό της εκτροφής,
• τις συνθήκες υγιεινής και συνωστισμού,
• την παρασιτολογική εξέταση κοπράνων,
• και, όπου χρειάζεται, την αναγνώριση των ειδών Eimeria.

Αρκεί να βρούμε ωοκύστεις στα κόπρανα;

Όχι.

Αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα σημεία στην κοκκιδίωση. Πολλά υγιή πρόβατα και αρνιά μπορεί να αποβάλλουν ωοκύστεις χωρίς να έχουν κλινική νόσο.

Επιπλέον:

• δεν είναι όλα τα είδη Eimeria εξίσου παθογόνα,
• ο αριθμός των ωοκύστεων επηρεάζεται από τη χρονική στιγμή της δειγματοληψίας,
• και σε πολύ οξεία νόσο μπορεί να έχουν ήδη εμφανιστεί σοβαρά συμπτώματα πριν αρχίσει η μεγάλη αποβολή ωοκύστεων.

Για αυτό η εργαστηριακή εξέταση πρέπει να ερμηνεύεται μαζί με την κλινική εικόνα και το ιστορικό.

Τι πρέπει να κάνει ο κτηνοτρόφος όταν υποψιάζεται κοκκιδίωση;

1. Εντοπίστε έγκαιρα τα άρρωστα αρνιά.
2. Επικοινωνήστε με κτηνίατρο ιδιαίτερα όταν υπάρχει έντονη διάρροια, αφυδάτωση, αίμα στα κόπρανα ή γρήγορη επιδείνωση.
3. Ελέγξτε και άλλα αρνιά της ίδιας ομάδας.
4. Πάρτε δείγματα κοπράνων όταν αυτό ζητηθεί για εργαστηριακό έλεγχο.
5. Μειώστε την έκθεση σε μολυσμένα κόπρανα.
6. Διατηρήστε καθαρές τις ταΐστρες και τις ποτίστρες.
7. Ελέγξτε τη στρωμνή και την υγρασία των χώρων.

Πώς αντιμετωπίζεται;

Η θεραπεία εξαρτάται από τη σοβαρότητα της νόσου, το στάδιο στο οποίο βρίσκεται η προσβολή και τα κτηνιατρικά προϊόντα που είναι εγκεκριμένα για χρήση στα πρόβατα.

Υπάρχουν αντικοκκιδιακά κτηνιατρικά φάρμακα, αλλά δεν είναι σωστό να εφαρμόζεται ένα γενικό σχήμα θεραπείας σε κάθε εκτροφή.

Η επιλογή πρέπει να λαμβάνει υπόψη:

• το συγκεκριμένο εγκεκριμένο προϊόν,
• την ηλικία και το βάρος των ζώων,
• το αν πρόκειται για θεραπεία κλινικών περιστατικών ή για έλεγχο ομάδας υψηλού κινδύνου,
• την κατάσταση ενυδάτωσης και θρέψης των αρνιών,
• και τους προβλεπόμενους χρόνους αναμονής για προϊόντα ζωικής προέλευσης.

Σοβαρά άρρωστα αρνιά μπορεί να χρειάζονται επιπλέον υποστηρικτική αντιμετώπιση, όπως διόρθωση της αφυδάτωσης και διατροφική υποστήριξη, πάντα με κτηνιατρική καθοδήγηση.

Σημαντικό: Η αντικοκκιδιακή θεραπεία είναι αποτελεσματικότερη όταν το πρόβλημα αναγνωριστεί έγκαιρα. Όταν έχει ήδη προκληθεί σοβαρή βλάβη στο έντερο, η καταστροφή του ιστού δεν αναστρέφεται απλώς με τη χορήγηση ενός φαρμάκου.

Πρέπει να θεραπεύεται όλο το κοπάδι;

Όχι απαραίτητα.

Σε ορισμένες εξάρσεις μπορεί να υπάρχει ανάγκη αντιμετώπισης μεγαλύτερης ομάδας αρνιών, ακόμη και αν δεν έχουν όλα εμφανή συμπτώματα, επειδή μπορεί να έχουν εκτεθεί στο ίδιο μολυσμένο περιβάλλον.

Η απόφαση όμως πρέπει να βασίζεται:

• στην έκταση του προβλήματος,
• στην ηλικία των αρνιών,
• στο ιστορικό της εκτροφής,
• στα εργαστηριακά ευρήματα,
• και στην κτηνιατρική εκτίμηση.

Η τυφλή, επαναλαμβανόμενη χορήγηση αντικοκκιδιακών χωρίς αξιολόγηση δεν αποτελεί σωστή στρατηγική πρόληψης.

Η πρόληψη είναι κυρίως θέμα διαχείρισης

Η κοκκιδίωση είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα νόσου στην οποία η διαχείριση του περιβάλλοντος είναι εξίσου σημαντική με τη φαρμακευτική αντιμετώπιση.

Ο στόχος δεν είναι να εξαφανίσουμε κάθε Eimeria από την εκτροφή — κάτι που πρακτικά δεν είναι εφικτό — αλλά να περιορίσουμε τη μεγάλη συσσώρευση μολυσματικών ωοκύστεων.

1. Καθαρή και στεγνή στρωμνή

Η υγρασία και η μεγάλη κοπρανώδης μόλυνση ευνοούν τη διατήρηση των ωοκύστεων στο περιβάλλον. Οι χώροι των αρνιών πρέπει να διατηρούνται όσο γίνεται καθαροί και στεγνοί.

2. Αποφυγή συνωστισμού

Όσο περισσότερα ζώα βρίσκονται στον ίδιο περιορισμένο χώρο, τόσο αυξάνεται η μόλυνση του περιβάλλοντος με κόπρανα.

3. Καθαρές ταΐστρες και ποτίστρες

Οι ταΐστρες και οι ποτίστρες πρέπει να είναι σχεδιασμένες και τοποθετημένες έτσι ώστε να περιορίζεται η είσοδος κοπράνων.

4. Καλή αποστράγγιση

Τα σημεία γύρω από τις ποτίστρες και τις ταΐστρες δεν πρέπει να μετατρέπονται σε μόνιμα υγρά και λασπώδη σημεία μεγάλης μόλυνσης.

5. Διαχείριση ομάδων

Όπου είναι δυνατόν, η διατήρηση αρνιών παρόμοιας ηλικίας σε καθαρές ομάδες και η αποφυγή συνεχούς εισαγωγής νέων ζώων σε ήδη μολυσμένους χώρους βοηθούν στον έλεγχο του προβλήματος.

6. Περιορισμός του στρες

Απότομες αλλαγές στη διατροφή, μετακινήσεις, απογαλακτισμός και άλλοι παράγοντες στρες μπορεί να συμπέσουν με την εμφάνιση κλινικής νόσου.

Υπάρχει εμβόλιο για την κοκκιδίωση στα πρόβατα;

Σήμερα δεν υπάρχει διαθέσιμο καθιερωμένο εμβόλιο για την κοκκιδίωση των προβάτων. Για αυτό η πρόληψη βασίζεται κυρίως στη σωστή διαχείριση, στη μείωση της έκθεσης σε μεγάλο αριθμό ωοκύστεων και, όπου πραγματικά χρειάζεται, στη στοχευμένη χρήση εγκεκριμένων αντικοκκιδιακών προϊόντων.

Πρακτικός έλεγχος σε 7 βήματα

1. Παρακολουθήστε ιδιαίτερα τα αρνιά ηλικίας περίπου ενός έως δύο μηνών.
2. Εντοπίστε έγκαιρα διάρροια, καθυστέρηση ανάπτυξης και απώλεια σωματικής κατάστασης.
3. Ελέγξτε αν πολλά αρνιά της ίδιας ομάδας εμφανίζουν παρόμοια συμπτώματα.
4. Εξετάστε τη στρωμνή, την υγρασία και την καθαριότητα των χώρων.
5. Ελέγξτε αν τροφή και νερό μολύνονται με κόπρανα.
6. Χρησιμοποιήστε εργαστηριακή διάγνωση όταν χρειάζεται αντί για τυφλή θεραπεία.
7. Μετά την αντιμετώπιση, αξιολογήστε αν μειώθηκε πραγματικά το πρόβλημα.

Συχνές ερωτήσεις

Όλα τα αρνιά με κοκκίδια στα κόπρανα έχουν κοκκιδίωση;

Όχι. Η παρουσία ωοκύστεων αποδεικνύει έκθεση ή λοίμωξη, όχι απαραίτητα κλινική νόσο. Η διάγνωση απαιτεί αξιολόγηση της συνολικής εικόνας.

Η κοκκιδίωση προσβάλλει μόνο μικρά αρνιά;

Η κλινική νόσος είναι πολύ συχνότερη στα νεαρά ζώα. Μεγαλύτερα πρόβατα μπορεί να είναι μολυσμένα και να αποβάλλουν ωοκύστεις χωρίς εμφανή συμπτώματα.

Η κοκκιδίωση προκαλεί πάντα αιματηρή διάρροια;

Όχι. Η διάρροια μπορεί να είναι μη αιματηρή. Αιματηρή διάρροια μπορεί να εμφανιστεί σε σοβαρές περιπτώσεις, ιδιαίτερα με ορισμένα περισσότερο παθογόνα είδη.

Αν ένα αρνί δεν έχει διάρροια, αποκλείεται η κοκκιδίωση;

Όχι. Χρόνιες ή υποκλινικές λοιμώξεις μπορεί να εμφανίζονται κυρίως ως κακή ανάπτυξη, μειωμένη πρόσληψη τροφής και χαμηλή σωματική κατάσταση.

Μπορώ να κάνω προληπτικά αντικοκκιδιακό σε όλα τα αρνιά;

Σε εκτροφές με προβλέψιμο και τεκμηριωμένο πρόβλημα μπορεί να σχεδιαστεί πρόγραμμα πρόληψης, αλλά αυτό πρέπει να βασίζεται στο ιστορικό της εκτροφής, στον πραγματικό κίνδυνο και σε εγκεκριμένο προϊόν. Δεν αντικαθιστά την καθαριότητα και τη σωστή διαχείριση.

Τα συνηθισμένα απολυμαντικά σκοτώνουν εύκολα τις ωοκύστεις;

Όχι πάντα. Οι ωοκύστεις των κοκκιδίων είναι αρκετά ανθεκτικές στο περιβάλλον και σε πολλά συνηθισμένα απολυμαντικά. Η απομάκρυνση οργανικού υλικού, το στέγνωμα, η καθαριότητα και η σωστή διαχείριση των χώρων είναι ιδιαίτερα σημαντικά.

Συμπέρασμα

Η κοκκιδίωση στα αρνιά δεν είναι απλώς «μια διάρροια που θέλει φάρμακο». Είναι αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης μεταξύ του παρασίτου, της ηλικίας και της ανοσίας του ζώου, του βαθμού μόλυνσης του περιβάλλοντος και των συνθηκών διαχείρισης.

Η καλύτερη στρατηγική είναι ο συνδυασμός έγκαιρης αναγνώρισης, σωστής διάγνωσης, στοχευμένης θεραπείας και περιορισμού της κοπρανώδους μόλυνσης.

Κτηνιατρική σημείωση: Το άρθρο παρέχει γενικές πληροφορίες και δεν αντικαθιστά την κτηνιατρική διάγνωση. Η επιλογή αντικοκκιδιακού φαρμάκου, η δοσολογία, ο χρόνος χορήγησης, η πιθανή αντιμετώπιση ολόκληρης ομάδας ζώων και οι χρόνοι αναμονής για προϊόντα ζωικής προέλευσης πρέπει να βασίζονται στο συγκεκριμένο εγκεκριμένο κτηνιατρικό προϊόν και στις οδηγίες του κτηνιάτρου.

Πηγές και περαιτέρω ανάγνωση

• MSD Veterinary Manual – Coccidiosis of Sheep, ενημέρωση Σεπτέμβριος 2024.
• MSD Veterinary Manual – Intestinal Diseases in Sheep and Goats.
• Union Product Database – κτηνιατρικά φάρμακα εγκεκριμένα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Read more »

Ταινίαση στα πρόβατα: Moniezia, συμπτώματα, διάγνωση και θεραπεία

Η ταινίαση στα πρόβατα προκαλείται κυρίως από ταινίες του γένους Moniezia, οι οποίες ζουν στο λεπτό έντερο. Η Moniezia expansa είναι από τα γνωστότερα είδη και παρατηρείται ιδιαίτερα σε αρνιά και νεαρά ζώα που βόσκουν.

Η εικόνα των χαρακτηριστικών λευκών τμημάτων της ταινίας στα κόπρανα προκαλεί συχνά ανησυχία στον κτηνοτρόφο. Ωστόσο, υπάρχει ένα σημαντικό σημείο που πρέπει να γνωρίζουμε: η παρουσία Moniezia δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το ζώο είναι άρρωστο εξαιτίας της ταινίας.

Με λίγα λόγια
Οι ταινίες Moniezia είναι συχνότερες στα νεαρά ζώα και στις περισσότερες περιπτώσεις έχουν μικρή παθολογική σημασία. Πολύ βαριές μολύνσεις μπορεί να συνδέονται με γαστρεντερικές διαταραχές ή κακή ανάπτυξη, αλλά όταν ένα αρνί έχει διάρροια ή δεν αναπτύσσεται σωστά πρέπει να διερευνηθούν και άλλες, συχνά σημαντικότερες, αιτίες.

Τι είναι η Moniezia;

Η Moniezia είναι μια ταινία, δηλαδή ένας πλατύς παρασιτικός σκώληκας. Στα μικρά μηρυκαστικά μπορούν να βρεθούν διαφορετικά είδη, με γνωστότερο στα πρόβατα το Moniezia expansa.

Τα ενήλικα παράσιτα ζουν στο λεπτό έντερο και μπορούν να αποκτήσουν σημαντικό μήκος. Το σώμα τους αποτελείται από πολλά διαδοχικά τμήματα, τις προγλωττίδες.

Τμήματα της ταινίας αποβάλλονται με τα κόπρανα και μπορεί να γίνουν αντιληπτά από τον κτηνοτρόφο.

Για μια συνολική εικόνα των παρασιτικών νοσημάτων δείτε επίσης τον οδηγό για τα παράσιτα των προβάτων.

Πώς μολύνεται ένα πρόβατο;

Σε αντίθεση με πολλά γαστρεντερικά νηματώδη, η Moniezia δεν μεταδίδεται απευθείας από το ένα πρόβατο στο άλλο.

Για να ολοκληρωθεί ο κύκλος ζωής της χρειάζεται έναν ενδιάμεσο ξενιστή: μικροσκοπικά ακάρεα του εδάφους, γνωστά ως οριβατίδες.

Απλουστευμένα, ο κύκλος έχει ως εξής:

1. Οι ενήλικες ταινίες βρίσκονται στο λεπτό έντερο του προβάτου.
2. Αυγά και τμήματα του παρασίτου αποβάλλονται με τα κόπρανα.
3. Τα αυγά καταπίνονται από οριβατίδες που ζουν στο έδαφος και στη βλάστηση.
4. Μέσα στο άκαρι αναπτύσσεται η μολυσματική μορφή του παρασίτου.
5. Το πρόβατο καταπίνει μολυσμένα ακάρεα κατά τη βόσκηση.
6. Στο λεπτό έντερο αναπτύσσεται η ενήλικη ταινία και ο κύκλος επαναλαμβάνεται.

Γιατί εμφανίζεται περισσότερο στα αρνιά;

Η Moniezia παρατηρείται συχνότερα σε νεαρά ζώα που αρχίζουν να βόσκουν και εκτίθενται στα μολυσμένα ακάρεα του εδάφους.

Με την ηλικία τα πρόβατα αναπτύσσουν σημαντική επίκτητη ανοσία, γι' αυτό οι έντονες μολύνσεις είναι πολύ λιγότερο συνηθισμένες στα μεγαλύτερα ζώα.

Ποια είναι τα συμπτώματα;

Στις περισσότερες περιπτώσεις η παρουσία Moniezia δεν προκαλεί εμφανή κλινική νόσο.

Σε βαριές μολύνσεις, ιδιαίτερα σε νεαρά ζώα, μπορεί να παρατηρηθούν:

• μειωμένη ανάπτυξη ή κακή σωματική κατάσταση,
• ήπιες γαστρεντερικές διαταραχές,
• διάρροια ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, δυσκοιλιότητα,
• διογκωμένη κοιλιά,
• θαμπό ή κακής ποιότητας τρίχωμα/μαλλί,
• και γενικότερη εικόνα ζώου που δεν αναπτύσσεται όπως αναμένεται.

Προσοχή: Διάρροια και μειωμένη ανάπτυξη σε ένα αρνί που έχει Moniezia δεν σημαίνουν ότι η ταινία είναι απαραίτητα η αιτία. Μπορεί να συνυπάρχουν σημαντικότερα προβλήματα, όπως κοκκιδίωση, νηματώδη του γαστρεντερικού συστήματος, λοιμώξεις ή διατροφικά προβλήματα.

Βλέπω ταινία στα κόπρανα. Πρέπει να ανησυχήσω;

Η εμφάνιση λευκών τμημάτων στα κόπρανα είναι εντυπωσιακή και συχνά είναι ο λόγος που ο κτηνοτρόφος αντιλαμβάνεται την παρουσία του παρασίτου.

Δεν αποτελεί όμως από μόνη της ένδειξη σοβαρής νόσου.

Πρέπει να εξετάσουμε το ίδιο το ζώο:

• αναπτύσσεται φυσιολογικά;
• έχει διάρροια;
• χάνει βάρος;
• έχει φυσιολογική όρεξη;
• υπάρχουν παρόμοια συμπτώματα και σε άλλα αρνιά;
• υπάρχουν ταυτόχρονα άλλα παράσιτα;

Η διάρροια προκαλείται πάντα από την ταινία;

Όχι. Αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα σημεία για τη σωστή διάγνωση.

Η παθογονικότητα της Moniezia έχει συζητηθεί επί δεκαετίες και η σύγχρονη κτηνιατρική βιβλιογραφία τη θεωρεί γενικά παράσιτο χαμηλής παθογονικότητας.

Ιδιαίτερα στα αρνιά, η διάρροια μπορεί να οφείλεται σε άλλα παράσιτα ή νοσήματα που συνυπάρχουν με την ταινία.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κοκκιδίωση στα αρνιά, η οποία μπορεί να προκαλέσει σοβαρή διάρροια, αφυδάτωση και καθυστέρηση της ανάπτυξης.

Ανάλογα με την ηλικία και τις συνθήκες της εκτροφής πρέπει επίσης να διερευνηθούν γαστρεντερικά νηματώδη και άλλες λοιμώδεις ή διατροφικές αιτίες.

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Η διάγνωση μπορεί να βασιστεί στον συνδυασμό:

• της παρατήρησης χαρακτηριστικών τμημάτων της ταινίας στα κόπρανα,
• της παρασιτολογικής εξέτασης κοπράνων,
• της ανίχνευσης χαρακτηριστικών αυγών Moniezia,
• της ηλικίας και του ιστορικού βόσκησης,
• της κλινικής εικόνας,
• και του ελέγχου για άλλες παρασιτώσεις.

Αρκεί να βρούμε αυγά Moniezia;

Όχι.

Η εργαστηριακή ανίχνευση αυγών επιβεβαιώνει ότι υπάρχει το παράσιτο, αλλά δεν αποδεικνύει αυτομάτως ότι αυτό ευθύνεται για τα συμπτώματα του ζώου.

Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό όταν το αρνί έχει διάρροια, απώλεια βάρους ή κακή ανάπτυξη.

Χρειάζονται θεραπεία όλα τα πρόβατα που έχουν Moniezia;

Όχι απαραίτητα.

Η σύγχρονη κτηνιατρική προσέγγιση δεν θεωρεί αναγκαία τη συστηματική θεραπεία κάθε ζώου μόνο και μόνο επειδή βρέθηκαν τμήματα ή αυγά Moniezia.

Θεραπεία μπορεί να εξεταστεί περισσότερο όταν:

• υπάρχει βαριά παρασίτωση,
• προσβάλλονται νεαρά αρνιά,
• υπάρχουν συμβατά κλινικά συμπτώματα,
• η συνολική παρασιτολογική και κλινική εικόνα υποστηρίζει ότι η Moniezia έχει σημασία,
• ή ο κτηνίατρος κρίνει ότι υπάρχει συγκεκριμένος επιδημιολογικός λόγος για θεραπεία.

Τι χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ταινίασης;

Όταν ο κτηνίατρος κρίνει ότι απαιτείται θεραπεία, χρησιμοποιούνται ανθελμινθικές δραστικές ουσίες με δράση κατά των κεστωδών.

Στην κτηνιατρική βιβλιογραφία αναφέρονται μεταξύ άλλων:

• praziquantel, δραστική ουσία με ισχυρή δράση κατά πολλών κεστωδών,
• και ορισμένες βενζιμιδαζόλες, όπως η albendazole, όταν το συγκεκριμένο προϊόν και η εγκεκριμένη ένδειξή του καλύπτουν την αντίστοιχη παρασίτωση.

Το σημαντικό είναι ότι δεν έχουν όλα τα κοινά αποπαρασιτικά των προβάτων αποτελεσματική δράση κατά της ταινίας.

Για παράδειγμα, ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται για γαστρεντερικά νηματώδη δεν πρέπει να θεωρείται αυτομάτως αποτελεσματικό και κατά της Moniezia.

Πρακτικά: Εφόσον κριθεί ότι η Moniezia χρειάζεται θεραπεία, ο κτηνίατρος επιλέγει προϊόν που έχει πραγματική δράση κατά των κεστωδών και είναι κατάλληλο για τα συγκεκριμένα ζώα. Η επιλογή δεν πρέπει να γίνεται απλώς με βάση το ότι ένα προϊόν αναγράφεται γενικά ως «αποπαρασιτικό».

Γιατί δεν δίνουμε εδώ συγκεκριμένη δόση;

Η σωστή δόση δεν πρέπει να αποσυνδέεται από το συγκεκριμένο κτηνιατρικό φαρμακευτικό προϊόν.

Πρέπει να ληφθούν υπόψη:

• η δραστική ουσία,
• η συγκέντρωση του συγκεκριμένου προϊόντος,
• η εγκεκριμένη ένδειξη για πρόβατα,
• το πραγματικό σωματικό βάρος του ζώου,
• η ηλικία και η παραγωγική του κατάσταση,
• και οι χρόνοι αναμονής για γάλα και κρέας.

Για αυτό η θεραπεία πρέπει να γίνεται με την επίβλεψη του κτηνιάτρου και σύμφωνα με το φύλλο οδηγιών του εγκεκριμένου προϊόντος.

Το praziquantel χρησιμοποιείται στην ταινίαση;

Ναι. Η praziquantel είναι γνωστή κεστωδοκτόνος δραστική ουσία και έχει χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά έναντι της Moniezia.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οποιοδήποτε προϊόν που περιέχει praziquantel μπορεί να χρησιμοποιηθεί αυθαίρετα σε πρόβατα παραγωγής τροφίμων.

Πριν από τη χρήση πρέπει να ελέγχεται αν υπάρχει κατάλληλο και εγκεκριμένο κτηνιατρικό προϊόν για το συγκεκριμένο είδος ζώου και τη συγκεκριμένη χρήση, καθώς και οι προβλεπόμενοι χρόνοι αναμονής.

Και η albendazole;

Η albendazole ανήκει στις βενζιμιδαζόλες και διαθέτει δράση απέναντι σε διάφορα εσωτερικά παράσιτα. Στην κτηνιατρική βιβλιογραφία αναφέρεται επίσης δράση έναντι εντερικών κεστωδών.

Και εδώ όμως ισχύει ο ίδιος κανόνας: η χρήση πρέπει να βασίζεται στην πραγματική ένδειξη του συγκεκριμένου εγκεκριμένου προϊόντος και όχι μόνο στο όνομα της δραστικής ουσίας.

Γιατί δεν πρέπει να θεραπεύουμε «στα τυφλά»;

Αν ένα αρνί έχει διάρροια και ταυτόχρονα φαίνονται τμήματα ταινίας στα κόπρανα, είναι εύκολο να θεωρήσουμε ότι βρήκαμε την αιτία.

Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε λάθος συμπέρασμα.

Το ζώο μπορεί ταυτόχρονα να έχει:

• κοκκιδίωση,
• γαστρεντερικά νηματώδη,
• βακτηριακή ή άλλη λοίμωξη,
• ή διατροφικό πρόβλημα.

Αν θεραπεύσουμε μόνο την ταινία, το πραγματικό πρόβλημα μπορεί να συνεχίσει να εξελίσσεται.

Μπορούμε να προλάβουμε την Moniezia;

Η πλήρης αποφυγή της έκθεσης είναι δύσκολη στα ζώα που βόσκουν, επειδή τα οριβατίδα ακάρεα αποτελούν φυσιολογικό μέρος του οικοσυστήματος του εδάφους.

Για αυτό η πρόληψη δεν βασίζεται στην προσπάθεια να «εξαφανίσουμε» τα ακάρεα από τον βοσκότοπο.

Περισσότερη σημασία έχει:

• η καλή παρακολούθηση των νεαρών ζώων,
• ο έλεγχος της ανάπτυξης και της σωματικής τους κατάστασης,
• η σωστή παρασιτολογική διάγνωση όταν εμφανίζονται προβλήματα,
• η αποφυγή περιττών ανθελμινθικών θεραπειών,
• και η συνολική διαχείριση όλων των σημαντικών παρασίτων της εκτροφής.

Πρακτικός έλεγχος σε 6 βήματα

1. Μην πανικοβάλλεστε όταν δείτε τμήματα ταινίας. Η εικόνα είναι εντυπωσιακή, αλλά δεν σημαίνει από μόνη της σοβαρή νόσο.
2. Ελέγξτε το ίδιο το αρνί. Βάρος, ανάπτυξη, όρεξη, διάρροια και γενική κατάσταση έχουν μεγαλύτερη σημασία.
3. Εξετάστε τα κόπρανα όταν υπάρχουν συμπτώματα ή πρόβλημα σε περισσότερα ζώα.
4. Ψάξτε και για άλλα παράσιτα. Η παρουσία Moniezia δεν αποκλείει κοκκίδια ή γαστρεντερικά νηματώδη.
5. Θεραπεύστε όταν υπάρχει λόγος και με δραστική ουσία που έχει πραγματική δράση κατά των κεστωδών.
6. Ακολουθήστε τον κτηνίατρο και το εγκεκριμένο προϊόν για επιλογή φαρμάκου, δόση, επανάληψη και χρόνους αναμονής.

Συχνές ερωτήσεις

Οι λευκές ταινίες στα κόπρανα είναι Moniezia;

Μπορεί να είναι τμήματα Moniezia, αλλά η ασφαλής ταυτοποίηση πρέπει να γίνεται με παρασιτολογική εξέταση όταν υπάρχει αμφιβολία.

Η Moniezia είναι επικίνδυνη για όλα τα αρνιά;

Όχι. Οι περισσότερες μολύνσεις έχουν μικρή κλινική σημασία. Οι βαριές μολύνσεις σε νεαρά ζώα είναι εκείνες που χρειάζονται μεγαλύτερη προσοχή.

Η Moniezia προκαλεί διάρροια;

Βαριές μολύνσεις μπορούν να συνοδεύονται από γαστρεντερικές διαταραχές, αλλά η παρουσία της Moniezia δεν αποδεικνύει ότι αυτή προκαλεί τη διάρροια. Πρέπει να διερευνηθούν ιδιαίτερα κοκκίδια και άλλα γαστρεντερικά παράσιτα.

Πρέπει να αποπαρασιτώσω όλο το κοπάδι αν δω ταινία σε ένα αρνί;

Όχι αυτομάτως. Η απόφαση εξαρτάται από την ηλικία των ζώων, την έκταση της μόλυνσης, την κλινική εικόνα και τα αποτελέσματα της παρασιτολογικής εξέτασης.

Ποιο φάρμακο χρησιμοποιείται;

Όταν απαιτείται θεραπεία, ο κτηνίατρος μπορεί να επιλέξει κεστωδοκτόνο θεραπεία. Η praziquantel είναι χαρακτηριστική δραστική ουσία με δράση κατά των ταινιών, ενώ ορισμένες βενζιμιδαζόλες, όπως η albendazole, μπορούν επίσης να έχουν δράση έναντι εντερικών κεστωδών. Η επιλογή εξαρτάται από το εγκεκριμένο προϊόν και την ένδειξή του για τα συγκεκριμένα ζώα.

Η ivermectin σκοτώνει την Moniezia;

Δεν πρέπει να θεωρούμε ότι ένα συνηθισμένο ανθελμινθικό για νηματώδη καλύπτει αυτομάτως και τις ταινίες. Οι μακροκυκλικές λακτόνες, όπως η ivermectin, χρησιμοποιούνται κυρίως έναντι άλλων κατηγοριών παρασίτων και δεν αποτελούν την τυπική κεστωδοκτόνο επιλογή για Moniezia.

Χρειάζεται προληπτική θεραπεία κάθε χρόνο;

Δεν υπάρχει λόγος να εφαρμόζεται ένα καθολικό πρόγραμμα θεραπείας κατά της Moniezia σε κάθε εκτροφή. Η απόφαση πρέπει να βασίζεται στο ιστορικό, στην ηλικία των ζώων, στην κλινική σημασία της μόλυνσης και στην κτηνιατρική αξιολόγηση.

Συμπέρασμα

Η ταινία Moniezia είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα όπου αυτό που βλέπουμε μπορεί να φαίνεται πιο ανησυχητικό από όσο πραγματικά είναι.

Τα τμήματα της ταινίας στα κόπρανα είναι εύκολα ορατά, αλλά η Moniezia στις περισσότερες περιπτώσεις έχει σχετικά μικρή παθολογική σημασία.

Όταν όμως ένα αρνί έχει διάρροια, χάνει βάρος ή δεν αναπτύσσεται σωστά, χρειάζεται σωστή διάγνωση και έλεγχος για όλες τις πιθανές αιτίες.

Και όταν πραγματικά χρειάζεται θεραπεία, υπάρχουν αποτελεσματικές κεστωδοκτόνες επιλογές. Το ζητούμενο δεν είναι να αποφεύγουμε να μιλάμε για φάρμακα, αλλά να χρησιμοποιούνται στο σωστό ζώο, για το σωστό παράσιτο και με την επίβλεψη του κτηνιάτρου.

Κτηνιατρική σημείωση: Οι αναφορές σε praziquantel, albendazole ή άλλες δραστικές ουσίες έχουν ενημερωτικό χαρακτήρα. Πριν από οποιαδήποτε θεραπεία σε πρόβατα παραγωγής τροφίμων πρέπει να ελέγχεται το συγκεκριμένο εγκεκριμένο κτηνιατρικό προϊόν, η ένδειξη, η δοσολογία, οι αντενδείξεις και οι χρόνοι αναμονής για γάλα και κρέας. Η θεραπεία πρέπει να γίνεται με την επίβλεψη κτηνιάτρου.

Πηγές και περαιτέρω ανάγνωση

• Merck Veterinary Manual – Common Gastrointestinal Parasites of Small Ruminants.
• Merck Veterinary Manual – Overview of Gastrointestinal Parasites of Ruminants.
• Merck Veterinary Manual – Drugs for the Treatment of GI Parasites in Sheep.
• Elliott D.C. – Tapeworm (Moniezia expansa) and its effect on sheep production: the evidence reviewed.
• Union Product Database – για τον έλεγχο των τρεχουσών εγκρίσεων κτηνιατρικών φαρμάκων στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Read more »

Ασθένειες Προβάτων: Πιροπλάσμωση (Μπαμπεσίωση)

Η πιροπλάσμωση του προβάτου προκαλείται από είδη του γένους Babesia (B. Ovis, B. Motasi, B. Divergens, B. Capreoli, B. Crassa). Η μόλυνση των προβάτων γίνεται κυρίως από μολυσμένα θηλυκά τσιμπούρια. Τα παράσιτα (διάσταση έως 4 μm) εισβάλλουν και πολλαπλασιάζονται στα ερυθροκύτταρα. Ο θάνατος του ζώου επέρχεται συνήθως 6-10 ημέρες μετά τη μόλυνση. Τα θηλυκά τσιμπούρια μολύνονται όταν απομυζούν αίμα από μολυσμένα ζώα και τα παράσιτα εισβάλλουν και πολλαπλασιάζονται αρχικά στα αυγά και μετά, στους σιαλογόνους αδένες των τσιμπουριών. Τα μικρής ηλικίας ζώα είναι ανθεκτικότερα στην πιροπλάσμωση, λόγω της παθητικής ανοσοποίησης τους με το πρωτόγαλα.

Συμπτώματα
Υψηλός πυρετός, ανορεξία, ωχρότητα βλεννογόνων, πτώση αιματοκρίτη αιμοσφαιρινουρία, σπληνομελανία, ηπατίτιδα, ίκτερος, πετέχιες στο βλεννογόνο στομάχου και εντέρου. Στις ενζωοτικές περιοχές συνήθως απαντάται η χρόνια μορφή του νοσήματος και τα ζώα είναι αναιμικά (στα μικρής ηλικίας ζώα διαπιστώνεται μονοκυττάρωση και λεμφοκυττάρωση) έχουν βραδύ ρυθμό πάχυνσης και μειωμένη γαλακτοπαραγωγή κατά 20 έως 40%.

Διάγνωση

Η διάγνωση του νοσήματος στηρίζεται στο συνδυασμό της κλινικής εικόνας των εργαστηριακών ευρημάτων (παράσιτα στα ερυθροκύτταρα ειδικές ανοσοσφαιρίνες ) και του ιστορικού της περιοχής.

Αντιμετώπιση
Η φαρμακευτική αγωγή στα μολυσμένα ζώα συνίσταται στην έγχυση υποδόριου IMIDOCARB DIPROPIONATE 1mg ανά kg σωματικού βάρους. Τα ζώα προφυλάσσονται όταν απαλλάσσονται συστηματικά από τα τσιμπούρια με αντιπαρασιτικά λουτρά ψεκασμού, παραμένουν σε απαλλαγμένο έδαφος από τσιμπούρια και δεν υπάρχουν φορείς του παρασίτου στην περιοχή (φαρμακευτική αγωγή μολυσμένων ζώων).

Εγγραφείτε ώστε να λαμβάνετε νέα μας στο email σας.

Στο email μας μπορείτε να στέλνετε φωτογραφίες, αγγελίες και ερωτήσεις. Αν έχετε ποιμνιοστάσιο, μπορούμε να σας κάνουμε και ένα αφιέρωμα μέσα στο blog μας αν μας στείλετε υλικό. Διαφορετικά μπορείτε απλά να σχολιάσετε το άρθρο παρακάτω.

Read more »